woensdag 10 februari 2016

De week van Eigen Kweek van Studio Brussel. Stem! Voor Jelle Tommeleyn. Een passend in memoriam.

Weekendongevallen.  Ik lees het in de maandagkrant.  Elke week weer.  Al te vaak is het een ver-van-mijn-bedshow.  Ik lees het.  Meer niet.  Let wel, ik ben niet ongevoelig.  Soms blijf ik wel even stilstaan bij een te vroeg beëindigd leven.  Heel soms denk ik wel even aan de familie, die verweesd achterblijft.  Maar dan zet ik me recht.  Ga ik verder met mijn eigen leventje.  Het blijft niet hangen.  Het blijft niet kleven.
 
Maar dan komt dat ene moment.  Dat ene moment, dat het toch wat dichterbij komt.  Maandagmorgen kreeg ik een berichtje.  Van een vriend.  In dat berichtje vertelde hij dat één van zijn vrienden was omgekomen.  In een weekendongeval.  Aangereden door een bestelwagen.  Aan een discotheek.  Ik had het diezelfde morgen nog gelezen.  In een kort krantenartikel.  Plots werd dat kleine artikel iets persoonlijker.  Iets intenser.  Deze keer ging het niet weg.  Het bleef hangen.  Het bleef rondtollen.  In mijn hoofd.
 
Jelle Tommeleyn.  Zo noemde de jongen.  Vierentwintig jaar oud.  Nog te jong om man genoemd te worden.  Maar toch.  Maar toch.  Zijn jeugd bleek geen garantie op het eeuwige leven.  Zondagmorgen bleef zijn levensteller voor altijd haperen op vierentwintig.  De teller stopte.  Stokte.  Geen verlenging meer.  Het verdict was onverbiddelijk.  Viel niet te ontkennen.  Jelle Tommeleyn was net gestorven.  Te jong.  Te vroeg.
 
Hoe afscheid nemen? Hoe passend afscheid nemen? Ik zou het niet weten.  Of toch.  Misschien kan er toch gezorgd worden voor een juist eerbetoon.  Jelle Tommeleyn was muzikant.  Drummer.  Bij drie bands.  Hij speelde bij Miava.  Bij The Heavy Crown.  Bij Blackbird Phantom.  Zou het niet mooi zijn als die drie groepen genomineerd worden voor de Top 100 van Eigen Kweek? Meer nog.  Zou het niet mooi zijn als die drie bands ook effectief in die Top 100 geraken? Zodat vrijdag die bands gespeeld worden.  Als hommage.  Als eerbetoon.  Als afscheid.
 
Mij lijkt het een prachtig initiatief.  Een betere manier om afscheid te nemen van een muzikant bestaat er niet.  Een laatste keer kunnen luisteren.  Naar hem.  Op de nationale omroep.
 
Ik wil u vragen daarom te stemmen.  Op die drie bands.  Ga naar de site van Studio Brussel en stem die bands in de Top 100.  Ik heb het al gedaan.  Nu u nog.  Doe het.  Twijfel niet.
 
Mijn stemadvies:
 
 


 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen