woensdag 22 januari 2014

Red, Yellow & Blue van Isabelle Beernaert. Gezien in Capitole.

Beste Isabelle,
 
Wij hadden verwachtingen.  Wij hadden uw vorige voorstelling gezien.  Nu stonden wij in de Gentse Capitole voor uw nieuwste creatie: Red, Yellow & Blue.  Dat verwachtingspatroon creëerde een zekere nerveuze spanning bij ons.  Jawel, niet enkel uw dansers moeten het gevecht aangaan met de zenuwen.  Ook wij hadden die ‘track’.  Want in die nerveuze spanning kwam steeds weer die ene vraag opborrelen: zou Isabelle Beernaert nog beter kunnen? Nog beter dan de vorige keer.  Zo is het altijd weer.  Het vorige zet de standaard.  Het nieuwe moet over die voorheen gestelde standaard getild worden.  Niet aarzelend.  Wel met volle overtuiging.  Gebeurt dat niet, volgt teleurstelling.  U zou ons niet teleurstellen.  In die onzekere veronderstelling schuilde onze nervositeit.  In die onzekere veronderstelling schuilde onze spanning.  Bij het publiek heerst het verlangen niet teleurgesteld te worden.  Bij u en uw dansers heerst het verlangen niet teleur te stellen.  Een klein maar toch belangrijk verschil.
 
U begon met een knaller.  Alsof u ons onmiddellijk bij de les wilde.  Geen zachte inleiding.  Geen voorzichtige aanpassing.  Neen, niks van dat alles.  Een slag in het gezicht.  Een stomp in de maag.  Dat was wat wij eerst mochten ontvangen.  Geen dansers op het podium.  Dat moest even wachten.  Vooraf een korte projectie over de toestand van de wereld.  Geen vrolijke prent.  Oorlogen, rampen, aanslagen, crisissen.  Alles werd flitsend en in een strak tempo opgelijst.  U had onze aandacht.  Nu kon u aan het werk.
 
Dat pessimistische wereldbeeld uit de intro wordt doorgetrokken in uw voorstelling.  Het donkere, het zwarte overheerst.  Weinig vrolijkheid.  De liefde hapert.  Diezelfde liefde stottert.  Uw liefde verenigt niet.  Neen, zij scheidt en slaat.  Elkeen probeert maar telkens weer draait het op een teleurstelling uit.  Een spel van aantrekken en afstoten volgt.  Ondanks dat afstoten blijft de mens proberen.  De mens is een raar beestje.  Ondanks alle tegenslagen en ontgoochelingen blijft de mens zoeken.  Ervan overtuigd ooit dat ultieme geluk te vinden.  Dat ultieme geluk bestaat.  Zelfs u gelooft dat.  Want heel af en toe flitst helder licht op het podium.  Heel soms wordt het donker uitgevaagd.  Heel soms schuiven heldere, hoopgevende kleuren doorheen het duister.  Het volharden loont.  Het geloof in de liefde overwint.  Optimisme haalt het steeds op pessimisme.  Niet altijd onmiddellijk.  Soms moet er gevochten worden.  Soms moet er gestreden worden.  Maar aan het eind van elk verhaal winnen de positieve krachten.  Dat wordt onderstreept in de felle, heldere finale.  Weg is het donker, licht overheerst.
 
Een rollercoaster van emoties.  Ik weet het, deze uitdrukking wordt al te vaak en al te gemakkelijk gebruikt.  In allerlei situaties.  Maar vorige vrijdagavond stapte ik op die rollercoaster.  Ik werd heen en weer geslingerd.  U was baas over het stuur.  U was de chauffeur.  U besliste welke richting de emoties uitgingen.  In een ballet van uitersten.  Van ingetogen intens tot wild explosief.  Op het puntje van mijn stoel gezeten voelde ik de pijn.  Voelde ik het plezier.  Anderhalf uur zag ik een aangrijpend schouwspel.  Een schouwspel met een optimistische, hoopgevende finale.
 
U leest mijn brief.  U leest mijn interpretatie.  U knippert met de ogen.  Want heel misschien leest u een andere interpretatie van het door u gebrachte verhaal.  Heel misschien lees ik een ander verhaal in de bewegingen van uw dansers.  Dat zou best kunnen.  Maar misschien is dansen multi-interpretabel.  Heel misschien is er niet één juiste vertaling.  In mijn persoonlijke vertaling van uw creatie heb ik kunnen reizen.  In die persoonlijke vertaling heb ik mijn wereldje heel even buitengesloten.  Dat is uw verdienste.
 
U hebt meer dan bevestigd.  U hebt meer gedaan dan enkel de verwachtingen ingelost.  U hebt ons weggeblazen.  Vrijdagavond was een pareltje.  Een pareltje van vakmanschap.  Een pareltje van speelplezier.  Een pareltje van intensiteit.  Na anderhalf uur was ik stil.  Heel stil.  Het duurde even alvorens ik uit uw gecreëerde wereld kon stappen.  Ik wou nog eventjes in dat wereldje vertoeven.  Dat wereldje waarin ik heftig ontroerd werd.  Ontroering is een mooi en eerlijk gevoel.  U hebt mij dat geschonken.  Samen met uw dansers.
 
Het leven is heerlijk.  Het leven is mooi.  Maar dat leventje moet bevochten worden.  Dat leventje krijgen wij niet zomaar.  Met nog meer plezier zal ik voor dat leventje vechten.  Elke dag.
 
Isabelle, van harte bedankt.
 
Met vriendelijke groeten.

Link:
Isabelle Beernaert.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen