donderdag 23 januari 2014

Poetin en Assad. Twee handen op één buik.

In bijna niks verschilt de mens van een dier.  Enkel een heel dun laagje beschaving onderscheidt hem van een dier.  Slechts heel even krabben en de mens wordt een dier.  Die woorden sprak mijn moeder als wij op het journaal verschrikkelijke dingen zagen.  Verschrikking bracht mijn moeder tot die woorden.  Aan die woorden dacht ik toen deze week de folterpraktijken door het Syrische regime aan het licht werden gebracht.  Folterpraktijken op grote schaal.  In die mate zelfs dat de advocaten, die de beweringen van Caesar onderzochten op de echtheid, spraken van een moordmachine op industriële schaal.  Caesar was de Rubicon overgestoken.  De wereld zou volgen.  Dat dacht ik bij dit wrede nieuws.  De wereld zou volgen in het uiten van terechte verontwaardiging.  Maar het bleef stil.  Alweer.
 
Vredesonderhandelingen waren net gestart.  In Montreux ontmoeten de strijdende partijen elkaar.  Beide kampen hebben elk hun supporters.  Aan de kant van Assad staan Rusland en China.  Ondanks het hoge aantal burgerslachtoffers in deze oorlog en ondanks de reeds aangeklaagde gifgasaanvallen blijven beide landen trouw aan Assad.  Met de onthullingen van Caesar zou dat wel even anders worden.  Hun beschermeling zou geïsoleerd komen te staan.  Assad zou in zijn blootje staan.  Machtspolitiek en geostrategische overwegingen zouden plots van geen tel meer zijn.  Misdaden tegen de menselijkheid (want zo kunnen wij dit intussen wel noemen) zouden toch wel een eind maken aan het spelen van spelletjes.  Blijkbaar blijkt de wereldpolitiek niet voor softies te zijn.  Want Rusland en China wijken niet.  De minimale eis van de oppositiepartijen, een overgangsregering waarbij Assad aan de kant wordt gezet, wordt afgewezen door Rusland en China.
 
Rusland en China blijven de hand boven het hoofd van Assad houden.  Begrijpen wie begrijpen kan.  Wie een dergelijke op macht beluste dictator in bescherming neemt, maakt zich schuldig aan medeplichtigheid.  Neen, zij hebben hun handen niet vuil gemaakt.  Maar door hun wegkijken druipt het bloed van de slachtoffers ook van hun maatpakken af.  Voorgaande is misschien een beetje te pathetisch.  Maar soms hebben wij nood aan dat beetje pathetiek om de dingen scherp te stellen.
 
Ik weet niet wat het is.  Ik begrijp de internationale houding tegenover Rusland niet.  De manier waarop Poetin omgaat met kritische stemmen zet vraagtekens bij de vrijheid van meningsuiting.  We hoeven hiervoor maar te verwijzen naar de processen tegen Pussy Riot en Chodorkovski.  Of de arrestatie van de Greenpeace demonstranten op de Arctic Sunrise.  We kunnen de wetgeving aanhalen gericht tegen de holebi-gemeenschap en de niet-gouvernementele organisaties.  Oppositie wordt bijna monddood gemaakt.  In diplomatieke termen zal het waarschijnlijk heten dat oppositie voeren bemoeilijkt wordt.  Rusland voert een brute machtspolitiek.  Dat zien wij in Syrië.  Dat zien wij in Oekraïne.  Dat zien wij in Tsjetsjenië.  Dat zien wij in Georgië.
 
Pussy Riot? Chodorkovski? Arctic Sunrise? U zal die namen lezen en u zal terecht opmerken dat deze toch amnestie hebben verkregen.  Inderdaad, laat mij dan misschien verwijzen naar Litvinenko en Politkovskaja.  Twee opponenten die in verdachte omstandigheden werden omgebracht.  Telkens werd met een beschuldigende vinger naar het Rusland van tsaar Poetin gewezen.
 
Wat doet de internationale politiek? Zij doet alsof er geen vuiltje aan de lucht is.  De wereldleiders blijven uitnodigingen sturen voor Davos en G20.  De wereld gaat heel binnenkort naar Sotsji.  Voor de Olympische Winterspelen.  Rusland wikt en beschikt.  De wereld kijkt toe.  Onmachtig, als een marionet.  Die onmacht versterkt het gevoel van onaantastbaarheid bij Poetin.  Dat gevoel laat Poetin toe die gekke capriolen uit te halen in het Syrische dossier.  Want nooit werd hij door de internationale politiek op de vingers getikt.  Heel misschien in heel bedekte en onschadelijke termen.  Poetin weet dat.  Poetin beseft dat.  Dus doet hij gewoon voort.
 
Vrede in Syrië, ik zie het niet onmiddellijk gebeuren.  Jawel, mijn moeder heeft gelijk.  Een dun laagje? Een heel dun laagje.
 
Links:

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen