dinsdag 30 juni 2015

Concrete Canvas Tour. Een alternatieve wandeling doorheen Gent.

Ik mag mij gelukkig prijzen.  Ik heb vrienden.  Dat is een voorrecht.  Dat besef ik ten volle.  Ik besef dat niet alleen, ik koester dat ook.  Want hoe jammer moet het zijn het leven op deze aardkloot alleen te moeten doorbrengen.  Bij die gedachte wil ik niet blijven stilstaan.  Die gedachte wil ik zo snel mogelijk uit mijn hoofd bannen.  Omdat het vreselijk moet zijn.  Omdat het vooral eenzaam moet zijn.
 
Ik heb dus vrienden.  Niet enkel in Gent.  Ook buiten de mooiste stad van België heb ik vrienden.  Met die vrienden spreek ik dan wel eens af.  Om naar Gent te komen.  Want dat is toch waar vriendschap uiteindelijk om draait.  Vrienden willen elkaar ontmoeten.  Willen die uitzonderlijke band onderhouden.  Jawel, in vriendschap moet geïnvesteerd worden.  Daarom nodig ik mijn vrienden, die niet het voorrecht kennen in Gent te mogen wonen, af en toe uit naar de Arteveldestad.  
 
Ik ben fier op mijn stad.  Die fierheid wil ik delen met mijn vrienden.  Ik wil hen mijn stad tonen.  Ik wil hen de redenen van mijn trots doen begrijpen.  Daarom neem ik hen mee op een wandeling doorheen de stad.  Omdat ik meen dat de stad op zich voldoende overtuigingskracht heeft.  Ik hoef geen grote verhalen te vertellen.  Ik hoef geen historische weetjes te verkondigen.  De stad spreekt voor zich.  Daarvan ben ik ten volle overtuigd.  Hierover bestaat geen enkele twijfel.  Toch niet bij mij.  Toch niet bij een echte Gentenaar.
 
Een wandeling moet verrassen.  Om de aandacht scherp te houden.  Een wandeling moet weg van de platgetreden paden.  Omwille van diezelfde aandacht.  Dat is wat ik wil.  Een nooit verslappende aandacht.  Een nooit wegdeemsterend enthousiasme.  Om dat effect te kunnen realiseren, zoek ik alternatieve wandelroutes doorheen de stad.  Soms zelf uitgedokterd.  Soms mij aangereikt.  Eén van die aangereikte wandelingen is de Concrete Canvas Tour.
 
 
Bedoeling van deze Tour is de toerist te laten proeven van street art.  Een plannetje brengt diezelfde toerist langs de mooiste muurtaferelen.  Langs de meest interessante kunstwerken.  In openlucht.  Kunstwerken van binnen- en buitenlandse artiesten.  Roa is in het lijstje van artiesten de meest gekende.  Bué The Warrior de meest aanwezige.  
 

 
Onlangs deed ik die wandeling.  Met vrienden.  Wij vertrokken aan de Korenlei.  Wij eindigden op het Spaanskasteelplein.  Steeds cirkelden wij rond het historische hart van Gent.  Nooit betraden wij het hart.  Een mens zou het spijtig kunnen vinden.  Maar wij niet.  Want wij zagen andere dingen.  Mooie dingen.  
 
Ik kan het nauwelijks geloven.  Toch is het zo.  De Concrete Canvas Tour doet u anders wandelen.  Achter elke hoek verwacht u heldere kleuren.  Verwacht u een eigenzinnige interpretatie.  Achter elke hoek verwacht en hoopt u graffiti te mogen aanschouwen.  In uw voeten schuift die verwachting.  In uw hoofd schuift die drang verrast te worden.  Uw blik wijzigt.  U speurt.  U zoekt.  De wandeling vervelt geleidelijk tot een ontdekkingstocht.  Een tocht, die u van de ene fantasievolle prent naar de andere voert.  Want dat is wat in elke prent schuilt.  In elke prent vinden wij een verhaal.  In elke prent lezen wij verbeelding.  Verbeeldende verhalen doen de grijsheid vervagen.  In de plaats treedt ware kleurenrijkdom.
 
De hele wandeling hebben wij niet gedaan.  Slechts een deeltje.  Wij zijn gestopt aan De Buffel.  De Buffel van Roa.  Aan de Spanjaardstraat.  Enkel het achterwerk van het beest valt nog te bewonderen.  De rest van het kunstwerk is moeten wijken voor een caféterras.  Terwijl ik naar dat achterwerk staar, krijg ik een inval.  Een idee. 
 
 
Ik denk aan de dierentuin.  De dierentuin, die Gent ooit had maar nu verdwenen is.  Enkele straatnamen in Gent verwijzen nog naar die dierentuin.  Alpacastraat, Zebrastraat, Leeuwstraat, Hertstraat, Arendstraat, …Allemaal beestjes.  Enkel in letters.  Enkel op borden.  Waarom die dieren niet opnieuw tot leven wekken? Neen, neen, wees gerust.  Ik zal geen pleidooi houden om al die wilde dieren opnieuw door de Gentse straten te laten draven.  Niks van dat alles.  Een ander ideetje heb ik.  Waarom halen wij Roa niet naar deze wijk? Waarom geven wij hem de vrijheid niet om op de gevels de herinnering aan de Gentse dierentuin te verbeelden? Dat zou mooi zijn.  Dat denk ik.  Dat meen ik.  Laat hem op de muren zebra’s toveren.  Herten.  Okapi’s.  Laat hem in die wijk een beestig bal creëren.  Dat ideetje had ik.  Terwijl ik naar het achterwerk van een verdwenen buffel keek.
 
Concrete Canvas Tour.  Een heerlijke wandeling.  Een unieke gelegenheid om Gent op een andere manier te proeven.  Te smaken.  Ik heb gesmaakt.  Ik heb geproefd.  Het was heerlijk.
 
Link:

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen