vrijdag 4 juli 2014

Mooie liedjes: Jolie Holland.

Bijna elke week krijg ik in mijn mailbox dat ene berichtje van Democrazy.  Altijd weer interessant.  Niet enkel om te weten welke bands naar Gent worden gehaald.  Bovenal is het verrijkend om te ontdekken wat er reilt en zeilt in het muziekwereldje.  Want Democrazy bewandelt niet de platgetreden paden.  Heel vaak wijkt zij af van die platgelopen weg. 
 
Veel gevraagde gasten zijn mij totaal onbekend.  Maar dat maakt het net zo leuk.  Ik trek op onderzoek.  Ik maak een muzikale studie.  Trouwe partner in deze studie is YouTube.  Die partner reikt mij enige kennis aan.  Kennis dat dan moet geevalueerd worden.  Goed of slecht? Gewoontjes of toch vernieuwend? Verrassend of honderd in een dozijn?
 
In één van de vorige mails las ik dat Jolie Holland naar Gent kwam.  Die dame kende ik niet.  Nochtans was het geen debutante.  Dit jaar bracht zij haar vijfde album Wine Dark Sea uit.  Toch deed zij geen belletje rinkelen.  Totaal onbekend.  Maar Democrazy maakte mij nieuwsgierig.  In een korte begeleidende tekst bij de aankondiging van dat concert werd geschreven dat Tom Waits één van de beschermheren was.  Hij was grote fan.  Met dat ene zinnetje was mijn nieuwsgierigheid meteen gewekt.
 
Op YouTube ontmoette ik mevrouw Holland.  Een meer dan aangename ontmoeting.  Jolie Holland brengt alles wat ik van muziek verlang.  Niks gepolijst.  Niks zoetgevooisd.  Wel rauw en raspend. Met weerhaken.  Met ballen.  Mooi maar op een gebroken, gestoorde manier.  Geen Whitney Houston.  Wel Sandy Dillon.  Tom Waits had mij doorgestuurd naar een pareltje.
 
Dat is wat die mailtjes van Democrazy doen.  Zij duwen mij verder.  Het lijkt wel een muzikale illustratie van de alomgekende dominotheorie.  Het ene blokje duwt het andere omver.  Van het ene komen wij bij het andere.  Terwijl die dominotheorie op het wereldtoneel enkel slachtoffers maakte, zijn er op het muzikale podium enkel winnaars bij die theorie. 
 
Democrazy bracht mij bij Jolie Holland.  Jolie Holland bracht mij bij Broken Twin.  Beide artiesten brachten mij bij het platenlabel Anti-.  Een interessante stal, opererend onder de beschermende vleugels van het moederbedrijf Epitaph Records.  Niet enkel nieuwe namen vinden onderdak bij dit label.  Ook gevestigde namen als Nick Cave, Tom Waits, Calexico, Wilco, Tricky, Marianne Faithfull, Beth Orton, Michael Franti, ...
 
Dominosteentjes vallen om.  Telkens weer een nieuwe ontdekking.  Maar beheersing is noodzakelijk.  Wij moeten proeven.  Niet schrokken en vreten.  Mondjesmaat ontdekken.  Dat is de sleutel.  Elke week weer.  Op voorzet van Democrazy.
 
Clips:



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen