The Scene en Thé Lau, gezien in Lotto Arena. Brief aan Thé Lau.

Beste Thé,

 

Afwezig blijven was geen optie.  Wij delen een lang leven.  Dat kan u niet weten.  Dat zal u heel waarschijnlijk niet beseffen.  Toch is het zo.  Op dolgedraaide feestjes stonden wij op stoelen en tafels uit volle borst mee te zingen op één van uw betere liedjes.  Heel soms deden wij het wat rustiger op de dansvloer.  Maar steeds weer gingen wij uit de bol.  Hevig en met volle overtuiging.  Elke keer weer.  Op elke gelegenheid.  Die gelegenheden waren en zijn talrijk.  Maar niet enkel op die zware escapades drong u door tot ons alcoholisch vertroebelde breinen.  Neen, ook op rustige avonden wist u door te dringen tot onze harten, die nood hadden aan uw zalvende teksten.  Op die rustige avonden zochten wij bij u vertroosting en bevestiging.  

 

Toen u de afscheidsconcerten aankondigde, kochten wij een kaartje.  Dat had heel wat voeten in de aarde.  Aanvankelijk konden wij niet.  Voor het concert in Brussel moesten wij verstek laten gaan.  Wij hadden andere verplichtingen.  Mijn zus gaf een feestje.  Ik moest plaatjes draaien.  Het feestje annuleren kon niet meer.  Te veel mensen waren uitgenodigd.  Wij zaten in zak en as.  Wij zouden u moeten missen.  Dat was hard.  Maar toen kwam het goede nieuws.  U gaf een tweede concert in de Antwerpse Lotto Arena.  Wij grepen die tweede kans.  Onmiddellijk kochten wij een kaartje.  Op het middenplein.  Geen zitplaats.  Want die avond wilden wij samen met u nog één keer feesten.

 

Zaterdagavond waren wij van de partij.  Wij waren een beetje onwennig.  Een beetje onzeker.  Wij wisten niet precies wat wij mochten verwachten.  Wij hadden vragen.  Wat zou uw ziekte met uw stem hebben aangevangen? Hoe zou het staan met uw conditie? In interviews had u ons trachten gerust te stellen.  U was gestopt met roken.  U werkte aan uw conditie.  Tennispartijtjes moesten u klaar stomen voor dat grote werk op het podium.  Wij geloofden u op uw woord.  Wij zijn fans.  Maar fans zijn tevens bezorgd.  Het was die bezorgdheid, die ons onzeker maakte.

 

Die onzekerheid bleek onterecht.  U was fit.  Uw stem was helder.  Het was vreemd.  U op het podium zien en tegelijk weet hebben van dat verschrikkelijke verdict, het leek niet samen te gaan.  Dat medische verdict was de grote afwezige op het concert.  Dat vonnis werd de toegang geweigerd aan de deuren.  U wou een feest.  Wij wilden een feest.  Dit mocht geen treurmis worden.  Dat werd het niet.  Het werd een hoogmis.  Een hoogmis van hoop.  Van leven.  Er vloeiden geen tranen.  Toch niet bij mij.  Wel was er dat kippenvel.  Op vele, talrijke momenten gingen die haartjes op mijn armen overeind staan.  Geraakt door uw stem.  Ontroerd door wat op het podium gebeurde.

 

Nooit was er een expliciete verwijzing naar uw ziekte.  Naar uw krimpende leven.  Wel werd het thema van dood en verlies aangehaald in uw teksten.  Die aanwezigheid van die thema’s was er altijd.  Zaterdagavond kregen die teksten evenwel een andere invulling.  In die verwijzingen plaatste ik u als centraal figuur.  Dat was vroeger anders.  Terwijl de woorden ‘Ik hef het glas op uw gezondheid want jij staat niet alleen’ uit ‘Iedereen is van de wereld’ vroeger badineerden in een grote vaagheid, richtten die woorden zich zaterdagavond op u.  Uit honderden, duizenden monden zochten die woorden een weg naar u.  Als steunbetuiging.

 

U had de afscheidsconcerten gepland.  U had uw voorzorgen genomen.  Voorzorgen, waarop u tijdens het concert zou kunnen terugvallen.  Indien het nodig mocht blijken.  U had gezorgd voor bijstand.  Een hulplijn.  Een back-up.  U had vrienden gevraagd aan uw zijde te staan.  Niet achter de coulissen.  Maar wel prominent op het podium.  Voor Antwerpen had u gekozen voor Tom Barman, Stef Kamil Carlens en Lange Frans.  U had juist gekozen.  Elkeen betekende een versterking.  Uw stemmen gingen perfect samen.  De bijdrage van uw gasten brachten de vaart niet uit het concert.  Integendeel, elkeen voegde op zijn beurt een hoogtepunt toe aan het concert.  Een concert, dat al rijk was aan vele hoogtepunten.

 

U schonk ons een prachtige avond.  Een avond, waarop nooit werd gedacht aan afscheid.  Daarvoor hadden wij het te druk.  Wij moesten dansen.  Wij moesten zingen.  Niet wild, wel ingetogen.  Wij zijn wat ouder geworden.  Met die ouderdom kwam een zekere wijsheid.  Wijsheid eist een zekere graad van ingetogenheid.  Die jeugdige storm is wat gaan liggen.  Het razend stormen hoeft niet meer zo nodig.  Het mag nog wel.  Het kan nog wel.  Maar meer gedoseerd.  Dat stelde ik niet alleen bij mij vast.  Ook bij sommige van uw nummers werd wat meer getemporiseerd.  In sommige nummers werd een versnelling lager geschakeld.  Wij stonden dus niet alleen.  Vóór en op het podium ging het wat rustiger.  Niet constant, laat ons wel wezen.  Af en toe werd het vuur wat aangepookt.  Heel af en toe werden de duivels nog eens ontbonden.  Die duivels zweefden doorheen de Lotto Arena en besmetten iedereen met dat dansbare virus.  Dan ging het snel.  Dan ging het hard.  Het was een mooie wisselwerking.  Een mooie afwisseling tussen hoog oplaaiend vuur en milde, zachte passie.

 

Dan was er dat gevreesde einde.  Dat einde, waarvan wij hoopten dat het nooit zou komen.  Maar aan alle verhalen komt een eind.  Bij elk verhaal komt dat varkentje met een lange snuit.  Zaterdagavond was het niet anders.  Plots was het voorbij.  Plots was het stil.  Met die stilte kwam het besef dat het gedaan was.  Dat het voorbij was.  Pas toen dacht ik aan het afscheid.  Een afscheid dat er aan komt.  Toen gingen die haartjes nog een laatste maal overeind staan.  Ik kreeg het koud.

 

Ooit stond ik met u op het podium van de Gentse Vooruit.  U had mij niet gevraagd.  Ik had mijzelf uitgenodigd.  Een vriend bracht mij toen op zijn schouders naar het podium.  Enkele minuten zat ik naast u.  Aan de drums.  Wij zeiden niks.  Wij spraken geen woord.  Enkel een blik, waarin ik een zekere verstandhouding mocht aflezen.  Dat is toch mijn interpretatie.  Zaterdagavond wou ik weer op dat podium.  Om u te omarmen.  Om u zonder woorden moed in te spreken.  Ik heb het niet gedaan.  Zoals ik al zei, wij zijn ouder en wijzer.  Maar aan het eind van deze brief wil ik u toch nog even omarmen.  In letters.  In woorden.  Ik wens u nog vele mooie momenten.  Met uw vrouw.  Met uw familie.  Met uw vrienden.  Ik wens u nog vele winnende tennispartijtjes.  Bovenal wens ik u vele rustige nachten.  Heel waarschijnlijk zal ik u niet meer zien.  Ik zal u wel nog horen.  Als ik u dan hoor, zal ik aan u denken.  Zal ik aan mij denken.  Aan ons.  Mooie momenten zullen voorbijflitsen.  Voor die momenten wil ik u nog danken.

Met vriendelijke groeten.

Link:
The Scene, live in Lotto Arena – Iedereen is van de wereld.
The Scene, live inLotto Arena – Open.

Nog snel enkele tips. Dan op vakantie.

Ik trek er op uit.  Voor heel eventjes laat ik ons landje achter mij.  Weg van de federale regeringsonderhandelingen.  Weg van de partijpolitieke manoeuvres.  Voor één weekje zal ik het eventjes niet volgen.  Weg van het wereldnieuws.  Poetin kan voor heel even de pot op.  Marine Le Pen zal mij heel even niet uit mijn slaap houden.  Ik ga op vakantie.  Voor heel eventjes.

 

Voor heel eventjes zal mijn blog niet gevoederd worden.  Voor heel eventjes zal mijn blog onbemand blijven.  Verweesd laat ik mijn blog achter.  Voor die korte tijd zal u blogloos door het leven moeten stappen.  Heel soms kan het leven minder aangename verrassingen in petto hebben.  Ik wens mij hiervoor te verontschuldigen.

 

Toch wil ik u enkele leuke tips doorgeven.  Zodat u uw blogloze tijd toch nog aangenaam kan invullen.  U ziet, ik ben geen onmens.  Ik heb het goed voor met u.  

 

Het Gentse NTG en de Gentse Vooruit stelden onlangs hun nieuwe seizoen voor.  Ik ontving reeds de nieuwe seizoensbrochures.  Brochures met daarin vele beloftes op fijne, heerlijke, verrassende, ontroerende, beklijvende avonden.  De brochures heb ik in mijn reistas.  Een eerste lezing heb ik reeds gedaan.  Een meer grondige studie dringt zich op.  Dat zal op vakantie gebeuren.  Vakantie en heerlijke beloftes, het lijkt mij alvast een prachtcombinatie.

 

De televisie laat ik eventjes voor wat het is.  Geen avonden voor dat televisiekastje.  Wel avonden, buiten op het terras.  Genietend van de ondergaande zon (jawel, daar hoop ik op).  Met een glaasje wijn.  Met een boek.  Of met heerlijk gezelschap.  Of met een boek en heerlijk gezelschap.  Moeilijk ben ik niet.  Toch niet op vakantie.  Slechts één ding zal ik met zekerheid doen.  Ik zal het rustig doen.  Een voornemen, dat probleemloos zal gerealiseerd worden.  Overschakelen op het vakantieritme, dat gaat vlotjes.

 

Eén weekje ben ik dus televisieloos.  Maar ik neem mijn voorzorgen.  Ik roep de hulp in van mijn digibox.  In mijn afwezigheid zal hij enkele rondjes mogen draaien.  Want AchtTV en Canvas brengen dit weekend interessante concerten op onze beeldbuis.  AchtTV kiest voor Arsenal.  Zij programmeren op zaterdagavond het recente concert van onze Belgische trots in de Lotto Arena.  Ik was er bij in de Arena.  Ik kan u zeggen, het was een feestje.  Dat feestje kan u nu dus ook meemaken.  Canvas kiest voor Coldplay.  Zij zenden het concert uit, dat de band bracht naar aanleiding van de release van hun nieuwste album ‘Ghost Stories’.  Ook een feestje? Dat kan ik u niet garanderen.  Omtrent dit concert heb ik geen voorkennis.

 

Om af te sluiten.  Nog één kleine muzikale tip.  Geen lange uitweidingen over dit liedje.  Geen zoeken naar redenen waarom ik juist dit liedje kies.  Gewoon luisteren.  En genieten, dat bovenal.

 

Vele groetjes.  Tot heel binnenkort.

Televisie:
Arsenal Live at Lotto Arena – AchtTV – Zaterdag 07/06 om 23.35 uur.
Coldplay, Ghost Stories – Canvas – Zondag 08/06 om 22.30 uur.

Links:
Seizoensbrochure NTG.
Seizoensbrochure Vooruit.

Liedje:
Ben and Ellen Harper –House is a home.

Zou het toch kunnen? De zegeningen van een iPod.

Zou het kunnen dat een iPod reageert op de gemoedstoestand van de eigenaar? Dat een iPod muziek kiest, afgestemd op de gemoedsgesteldheid van de eigenaar? Een vreemde bewering, dat hoor ik u denken.  Alvorens u gaat twijfelen aan mijn verstandelijke vermogen en u verdere stappen overweegt omwille van mijn lijfsbehoud, wil ik u vertellen waarom ik tot een dergelijke vraagstelling kom.  Waarom die vragen zich in mijn hoofd nestelen.  Ik wil u mijn verhaal doen.  Getuigenis afleggen.

 

Ik moest met de wagen naar de garage.  Om daarna te voet naar het werk te gaan.  Een strikte planning had ik uitgewerkt.  Ik ben een optimist.  Dat optimisme schemerde door in mijn planning.  Niks kon fout gaan. Alles zou vlotjes verlopen.  Een professionele timemanager zou uitgaan van allerhande rampscenario’s en zou dat allemaal incalculeren.  Dat deed ik niet.  Een foutje? Dat zou kunnen.  Toch zal ik mijzelf niet beschuldigen.  Mijzelf aan de schandpaal nagelen, dat laat ik aan anderen over.  Indien zij dat noodzakelijk zouden achten.  Feit is dat ik bij het mij aanmelden aan de receptie mocht postvatten in een wachtrij.  Hiermee had ik geen rekening gehouden.  Ik had niet vermoed dat ook anderen op eenzelfde dag zich zouden aanmelden bij de garage voor een al dan niet noodzakelijke herstelling.  Minuten tikten weg.  De wachtrij loste slechts heel langzaam op.  Ik werd een beetje zenuwachtig.  Ik zou te laat komen op het werk.  Ik zou mij moeten haasten.  Lopen, rennen, wat een begin voor een werkdag.  Stress hoeft pas aan te vangen op het werk, niet vóór het werk.  Van mijn oorspronkelijke planning bleef niks meer overeind.  Die planning kon ik de prullenmand ingooien.

 

Mijn wagen had ik achtergelaten.  Licht gestrest kon ik mijn wandeling aanvatten.  Ik nam mijn iPod.  Stak mijn oortjes in.  Op dat moment gebeurde dat ene wonderbaarlijke, dat mij tot die vragen bracht, die ik bij het begin van dit stukje stelde.  In mijn oren kreeg ik rust doorgestraald.  Muziek temperde mijn stress.  Aangepaste muziek deed mij ontspannen.  Mijn iPod leek mij enkel rustgevende songs door te sturen.  Geen stampende of beukende muziek.  Niks van dat alles.  Rust en een waar zengevoel, dat was wat ik kreeg.  Weg was het stresskonijn.  Gespannenheid gleed van mij af.  Muziek deed mij mijn race tegen de klok vergeten.  Genietend van mijn muziek en van de mij door Gent gepresenteerde omgeving stapte ik op mijn werk af.

 

Volstaat die ene ervaring om tot bovenstaande vraagstelling te komen? Een beetje magertjes, ik beken.  Onvoldoende wetenschappelijk onderbouwd.  Meerdere bewijzen dienen aangedragen te worden.  Zoals bij een heiligverklaring heb ik meerdere ‘cases’ nodig tot staving van mijn bewering.  Dat extra bewijs heb ik.  Dat extra bewijs werd mij diezelfde dag nog aangereikt.

 

’s Avonds na het werk moest ik opnieuw naar de garage.  Ik mocht om mijn wagen.  Het regende.  Dat is nogal zwakjes uitgedrukt.  Een understatement, zoals wel eens wordt gezegd.  Die avond goot het.  Met bakken werd het water uitgestort.  Wachten kon ik niet.  Ik moest er door.  Vóór sluitingstijd moest ik aan de garage staan.  Ik begon aan mijn helletocht.

 

Geen stress nu.  Wel angst.  Angst om door en doornat te worden.  Ik aarzelde.  Binnen blijven was geen optie.  Ik moest mijn wagen hebben.  Ik moest er doorheen.  Wederom nam ik mijn iPod.  Wederom stak ik mijn oortjes in.  Wederom mocht ik dat wonderlijke moment ervaren.  Mijn iPod leek de weersomstandigheden te registreren.  Leek te beseffen dat zijn baasje door dat hondse weer moest.  Dit maal geen rustige muziek, dat leek mijn muziekdrager te denken.  Meer opzwepende muziek moest mijn stappen begeleiden.  Muziek, die mijn voeten net dat ietsje sneller deed bewegen.  Donkere, zwarte muziek dreef mij voort.  Duwde mij voort door de gietende regen.  Ik werd nat.  Doornat.  Niks bleef droog.  Toch bleef ik stappen.  Hard stappen.  Niet omkijken, blik strak vooruit.  Gericht op het einddoel.  Dat einddoel kwam dichter en dichter.  De redding wandelde ik tegemoet.  De onderdak biedende redding.  Slechts één metgezel had ik op mijn helletocht: mijn muziek.  De juiste muziek.

 

Reageert een iPod op de gemoedstoestand van de eigenaar? Ik weet het niet.  Ik twijfel.  Maar één ding weet ik zeker.  Steve Jobs kan veel.  Heel veel.  Het zou misschien dus toch kunnen.

Wandeling heen (de stress-versie):
Coldplay: Life in technicolor.
Wovenhand: Elktooth.
Leonard Cohen: Boogie street.
Melissa Etheridge: Keep it precious.
Stuart A. Staples: The path.
Dez Mona: Etude for a killer.
John Lennon: Borrowed time.

Wandeling terug (de regen-versie):
The Eagles: Out of control.
The Human League: Don't you want me.
The Sound: Fatal flaw.
Bombino: Azamane tiliade.
Noordkaap: De buren hebben honger.
Drive-By Truckers: Let there be rock.
Dire Straits: Private investigations.

Leonard Cohen: Boogie street.

The Sound: Fatal flaw.

Regeringsvorming, een heikele klus. Brief aan Bart De Wever.

Beste Bart,

 

U bent de grootste.  Daar hoeven wij niet flauw over te doen.  De cijfers zijn wat zij zijn.  Eén op drie Vlamingen meent dat uw partij de door u beloofde verandering kan bewerkstelligen.  Over die beloofde verandering wil ik het niet meer hebben.  Daarover schreef ik al meermaals (*).  Herhaling dienen wij te vermijden.  Dat gaat vervelen.  Verveling hoort niet in een brief.  Een ander onderwerp wil ik in deze brief aansnijden.  

 

Als grootste partij krijgt u de grootste verantwoordelijkheid.  Grootheid moet in verhouding staan.  U krijgt de verantwoordelijkheid een Vlaamse regering te vormen.  Maar niet enkel dat hoeft u te doen.  Bovenop die taak krijgt u ook nog eens de opdracht een federale regering te vormen.  Voor een gewoon mens zou dit al snel te veel kunnen worden.  Maar u wijkt niet.  U staat model voor de hardwerkende Vlaming.  Dan mag het al eens wat harder gaan.  U aanvaardt beide functies.

 

Het aanvaarden van beide functies doet uw beste vriend Bart Maddens in een interview suggereren dat in uw grote overwinning ook reeds het verlies ingebakken zit.  Zo voorbarig wil ik niet zijn.  Toch wil ik uw sympathisanten op een aantal moeilijkheden wijzen.  Moeilijkheden, die het niet evident maken dat u zal slagen in uw opdracht.  Verkeerdelijk veronderstellen zij dat de overwinning tevens inhoudt dat u het ambt van premier en van minister-president aan één van uw volgelingen zal mogen toewijzen.  Verkeerdelijk gaan zij er van uit dat uw overwinning betekent dat uw partij de sturende motor zal worden van de Vlaamse én de federale regering.  Dat deze cijfermatige logica geen evidentie is in de politiek lijkt uw sympathisanten heel even te ontgaan.  Zich verdiepen in de politieke geschiedenis van ons landje zou nochtans een zekere ontnuchtering en een grotere realiteitszin kunnen teweegbrengen bij uw kiezers.  Het politieke spel kent onverwachte wendingen.  Het politieke spel laat de winnaar heel soms ook de verliezer zijn.

 

Eerst en vooral wil ik even stilstaan bij het electorale fatsoen, waarom u vraagt.  Dat is een terechte vraag.  Fatsoen hoort.  Zelfs in de politiek.  Toch frons ik mijn wenkbrauwen als ik u hoor vertellen dat u de Waalse PS aan de kant wil schuiven.  Uw bevoorrechte gesprekspartners in Wallonië zijn MR en CDH.  Nochtans is PS de grootste partij.  Wat met het electorale fatsoen in Wallonië? Daarmee lijkt u blijkbaar minder problemen te hebben.  Een consequente houding zou u evenwel in de armen drijven van de door u verfoeide partij.  Daarmee zou u een eerste verkiezingsbelofte breken.  Dat valt moeilijk.  Daarom eventjes geen politiek fatsoen in Wallonië.  Maar dan hoeft het ook niet in Vlaanderen.  Dat lijkt mij eerlijk.  Dat lijkt mij consequent.

 

Vóór de verkiezingen had u de perfecte strategie uitgewerkt.  U wou zo snel mogelijk een Vlaamse regering vormen om dan de onderhandelingen te voeren over een federale regering.  Dat leek u de beste manier om enige druk te kunnen zetten op de federale regeringsvorming.  Die strategie vroeg om één noodzakelijke voorwaarde.  Uw partij moest incontournable worden.  Na de verkiezingen bleek dat aan die voorwaarde niet helemaal werd voldaan.  Uw partij zoog het Vlaams Belang en LDD leeg maar de regerende partijen werden niet afgestraft voor het gevoerde beleid.  Uw weerzin voor het door u gewraakte PS-model werd blijkbaar niet gedeeld.  De regerende partijen trappelden ter plaatse of boekten zelfs lichte winst.  Meer nog, aan Vlaamse kant hadden de regerende partijen plots een meerderheid.  Dit eerdere schoonheidsfoutje in de regeringsconstructie werd hiermee uitgevaagd.  Constructies, waarbij uw partij aan de kant bleef, werden plots een mogelijkheid.

 

Zoals ik al zei, in winst kan heel soms het verlies ingebakken zitten.  Want dat ene kleine lichtpuntje deden andere partijen beweren dat ook zij de winnaar van de verkiezingen waren.  Niet een zo grote winnaar als uw partij maar al bij al toch een winnaar.  U kan discussiëren over die claim maar die claim maakte de andere partijen zelfzekerder.  De gevreesde leegloop en/of afstraffing was er niet gekomen.  Uw partij bleek te vissen in een ander vijvertje.  Dat andere partijen plots voorwaarden zouden stellen, had u in uw vooraf uitgetekende strategie niet voorzien.

 

Die zelfzekerheid bij de andere partijen deden uw strategie een andere wending nemen.  Die andere partijen vroegen om beide regeringsonderhandelingen gelijktijdig te laten verlopen.  Zij bleken voorstander te zijn van een afspiegelingscollege.  Die wens mag u niet verbazen.  Voor de zesde staatshervorming dienen nog een hele reeks samenwerkingsakkoorden onderhandeld te worden.  Die onderhandelingen zullen vlotter verlopen indien dezelfde partijen aan zet zijn in zowel de Vlaamse als de federale regering.  Zij menen dat een afspiegelingscollege de kans op obstructie tot nul zal herleiden.  Dat een dergelijk college een goede afloop van die zesde staatshervorming zal waarborgen.  Indien u in een federale regering meestapt, zal u die staatshervorming moeten slikken.  Want op dit vlak zullen begrijpelijk garanties gevraagd en geëist worden.  Dat lijkt een conditio sine qua non te zijn.  U zal hiermee een staatshervorming helpen realiseren, waartegen uw partij hevig fulmineerde.  Regeringsdeelname lijkt daarom geen evidentie voor uw partij.

 

Maar ook de vorming van een Vlaamse regering belooft geen ‘walk in the park’ te worden.  Uw aanval op het binnen de Vlaamse regering onderhandelde akkoord over de onderwijshervorming heeft wonden geslagen.  Er wordt getwijfeld aan uw loyaliteit.  In verkiezingsmodus afstand nemen van een ook door uw partij onderhandeld akkoord, het is niet fraai.  Neen, het is niet fatsoenlijk.  Wie weet stellen partijen als voorwaarde tot regeringsdeelname dat het door u gecontesteerde onderwijsakkoord ook effectief zal uitgevoerd worden.  Een gemaakte verkiezingsbelofte zou hiermee teniet gedaan worden.

 

U ziet, regeringsdeelname van uw partij lijkt om bovenstaande redenen niet onmiddellijk een evidentie.  Er zal moeten onderhandeld worden.  Zwaar onderhandeld.  Compromissen zullen onvermijdelijk zijn.  Uw bereidheid tot het maken van dergelijke compromissen zal beslissen over een mogelijke regeringsdeelname.  Indien u beslist aan de kant te blijven staan of indien u aan de kant geschoven wordt, zullen andere partijen het overnemen.  Dat is eigen aan het politieke en democratische spel.  U bent aan zet.  U bepaalt de volgende zetten.  U zal de hoogte van de lat bepalen, waaronder u moet.  Indien u faalt, zal u de oorzaak van dat falen in eigen rangen moeten zoeken.  Met het vingertje wijzen naar andere partijen zal deze maal niet meer lukken.  Dat doen kleine kindjes.  U bent als partij te groot en te volwassen om de schuld af te schuiven.

 

Tot slot wil ik mij via u nog heel even richten tot de organisatoren van de Verkiezingsmars op Brussel.  Zij plannen op één augustus een mars op Brussel.  Omdat zij menen dat uw partij in de federale regering moet.  Onder die slogan trekken zij naar Brussel.  Met de organisatie van die mars lijken zij te twijfelen aan uw capaciteiten als informateur.  Zij lijken niet te geloven in uw welslagen als informateur.  Dat doe ik wel.  In voorgaande geef ik enkel de moeilijkheden en de gevaren aan.  Moeilijkheden en gevaren, die het mogelijk maken dat u toch aan de kant blijft.  Ondanks het feit dat één op de drie Vlamingen voor uw partij hebben gekozen.  Want heel misschien komen partijen aan zet, waar twee op de drie Vlamingen voor gestemd hebben.  Dat alternatieve scenario is geen aanslag op de democratie.  Dat scenario is een gevolg van de democratie.

Met vriendelijke groeten.

(*) Links:
N-VA en de kracht van verandering? Ik dacht het niet.

Waarom ik niet (nooit) (zal) stem(men) op N-VA?

Uitgelezen: Ons kamp. Brief aan Marja Vuijsje.

Beste Marja,

 

Ik had een uitnodiging van u op zak.  Een uitnodiging om even langs te komen.  U zou over uw familie vertellen.  Ik hoor u al denken.  In uw hoofd tracht u te achterhalen aan wie u onlangs een invitatie verstuurde.  Mijn naam komt niet bij u op.  Laat mij u maar meteen geruststellen.  Een uitnodiging in de letterlijke zin van het woord heb ik nooit van u ontvangen.  Wij zijn vreemden voor elkaar.  Vreemden zenden elkaar geen uitnodiging.  Het zou mooi zijn indien dit wel zou kunnen.  Maar in de grote mensenwereld gebeurt het dus niet.  Onze ouders hebben ons hier meermaals op gewezen.  Als wij de deur uitgingen, riepen zij ons na toch niet met vreemden mee te gaan.  Die waarschuwing blijft kleven in ons hoofd.  Vreemden zullen daarom vreemden blijven.

 

Toch durf ik te zeggen dat ik een uitnodiging op zak had.  In brieven mag de realiteit al eens wat aangedikt worden.  Om de dreigende saaiheid van een brief te temperen.  Ik had uw boek gekocht, dat zou ik moeten zeggen als ik bij de waarheid wou blijven.  U merkt, dat klinkt nogal gewoontjes.  Te gewoontjes zelfs.  Dat kopen van een boek staat bijna gelijk met een uitnodiging.  Toch met een beetje goede wil tot fantasie.

Uw nominatie voor de Gouden Boekenuil had uw boek onder mijn aandacht gebracht.  Meer nog dan die aandacht had het boek mijn nieuwsgierigheid geprikkeld.  Ik wou uw verhaal kennen.  Ik wou uw verhaal lezen.

 

Met dat lezen aanvaardde ik dus uw uitnodiging.  Meerdere dagen kwam ik op bezoek bij uw familie.  Bij uw ouders.  Bij uw nonkels en tantes.  Bij uw neven en nichten.  Het leek alsof ik bij u aan tafel zat.  In de keuken.  In de woonkamer.  Daar bij u thuis vertelde u mij het verhaal.  Als een verhalenverteller.  Uw belofte het enkel te hebben over uw familie werd ruimer.  Werd zoveel grootser.  Het verhaal waaierde uit.  Alsof uw familie slechts de aanleiding was.  Het excuus om een groter verhaal te vertellen.

 

Wij bleven niet in uw huiskamer.  Wij trokken er op uit.  U nam mij mee naar buiten.  Naar Amsterdam.  U toonde mij twee beelden van Amsterdam.  Net zoals Jezus Christus met onze tijdsrekening deed, deed de Tweede Wereldoorlog hetzelfde met Amsterdam.  Amsterdam vóór en na de Tweede Wereldoorlog, twee totaal verschillende werelden.  U beschreef die verschillen.  U toonde die verschillen.

 

Wij bleven niet in Amsterdam.  Wij gingen de grenzen over.  U bracht mij naar Israël.  U vertelde over de ontstaansgeschiedenis van dat land.  U vertelde over de bijdrage van uw broer en neef in die geschiedenis.  Een bescheiden maar toch belangrijke bijdrage.  Vechten voor het vaderland, het kan niet weggezet worden als een simpele voetnoot.  U vertelde meer over Israël.  Veel meer.  U vertelde mij hoe uw aanvankelijke sympathie voor het land omsloeg in een kritische houding tegenover datzelfde land.  De nederzettingenpolitiek en de bezette gebieden slopen binnen in uw familie en werden binnen die familie een breekpunt.  Een punt waarrond zich hevige discussies konden ontspinnen.  U toont die tweespalt, u verbergt ze niet.

 

In uw boek vertelde u over dat ene boek Exodus van Leon Uris.  Ik dacht onmiddellijk aan mijn moeder.  Zij vertelt nu nog dat ene verhaal.  Hoe zij mij vertelde over dat boek van Uris terwijl zij mij in bad waste.  Ik was nog een kleine jongen.  Voor mij was het een leuk verhaal.  Bij mijn moeder ging het dieper.  Zij huilde terwijl zij vertelde.  Zij zag en voelde het leed, ik hoorde enkel het verhaal.  Ik heb dat boek uiteindelijk ook gelezen.  Toen ik wat groter was en niet meer gewassen werd door mijn moeder.  Israëli’s waren helden in mijn ogen.  Maar net als u werd ik ouder.  De politieke realiteit ging knagen aan dat heldendom.  Net als u werd ik kritischer.  Net als u durf ik nu kanttekeningen te plaatsen bij het verhaal van Israël.

 

Politiek sluimert doorheen uw familieverhaal.  U vertelt het verhaal van het socialistisch gekleurde Amsterdam.  Een verhaal, waarin ik enkele parallellen kan trekken met Gent, mijn stad.  Want ook Gent heeft een roodgekleurde geschiedenis.  Ik wil u het verhaal vertellen van de Gentse Vooruit, de socialistische coöperatieve.  Als wederdienst naar u toe.  Maar het zou mij te ver drijven.  Heel misschien zou ik u hiermee zelfs vervelen.  Alhoewel ik dat durf te betwijfelen.

 

Ik heb al meerdere verhaallijnen uit uw boek aangehaald.  Maar de belangrijkste verhaallijn heb ik nog niet aangekaart.  De dramatische impact van de Tweede Wereldoorlog op uw familie is de rode draad doorheen uw boek.  U vertelt over de gevolgen van de Holocaust voor uw familie.  Voor uw vrienden.  Voor Amsterdam.  Niet enkel vertelt u over de doden.  Over de slachtoffers.  U gaat verder.  U vertelt over de verwerking van dat historische trauma.  Niet enkel bij uw familie.  Niet enkel bij de overlevenden.  Niet enkel bij de kinderen van de overlevenden.  U vertelt ook over de moeilijkheid, waarmee uw land met dit thema omgaat.  Over een zekere onwennigheid tegenover de schuldvraag.  Die vraag koppelt u aan de verantwoordelijkheid en de betrokkenheid van de Nederlandse politiediensten in de deportatie van de joden.  Het stellen van die vragen lijkt makkelijker dan het geven van antwoorden.

 

U had mij een familieverhaal beloofd.  Dat was het ook.  Maar het was niet enkel een familieverhaal.  Het was zo veel meer.  In een klein verhaal worden grote thema’s binnengebracht.  Niet als een beeldenstormer.  Wel op dezelfde manier als het verhaal van de familie wordt verteld.  Op een sobere stijl.  Zonder al te veel tierlantijntjes.  De combinatie van soberheid en nuchterheid mondt uit in schoonheid.  Want dat is wat het boek voornamelijk is, een mooi en aangrijpend boek.

 

Ik heb uw boek gelezen.  Eén ding weet ik nu, die tafel van de Vuijsjes moet een bijzondere plek zijn.  Die tafel, waarrond alle Vuijsjes gezeten zijn, moet een warme plek zijn.  Een warme en bijzondere plek.  Net als uw boek.

Met vriendelijke groeten.

Link:
Boeken – Interview met Marja Vuijsje.

Mixed emotions op zondag.

Zondagavond.  Ik zat in zak en as.  Verkiezingsresultaten kwamen op het televisiescherm voorbij.  Zij brachten weinig opbeurend nieuws.  Ik kon mij slechts moeilijk neerleggen bij de uitslag.  Ben ik dan een slechte verliezer? Neen, zo durf ik mij niet te omschrijven.  Eerder zou ik mij een bezorgde verliezer noemen.  Want vandaag zie ik een partij aan zet komen, waarmee ik nauwelijks enige affiniteit heb.  Het programma van de winnende en grootste partij staat mijlenver van mij af.  Toch zal deze partij de komende vijf jaar heel waarschijnlijk het beleid gaan bepalen.  Zowel op Vlaams als op federaal niveau.  Dat nieuws komt hard binnen.  Dat nieuws is bijzonder ontnuchterend.  Terwijl ik besefte dat in heel wat Vlaamse huiskamers champagnekurken knalden, moest ik bijna huilen.  Inderdaad, het verschil tussen winst en verlies kan groot zijn.

 

Ik zou kunnen huilen.  Toch deed ik het niet.  Want ondanks het politieke verlies kon ik gisterenavond evenzo terugblikken op sportieve winst.  Zondagnamiddag heb ik de Gentse Stadsloop gelopen.  Al enkele jaren stond deelname aan deze stadsloop op mijn verlanglijstje.  Nooit was het mij gelukt.  Excuses zijn altijd gemakkelijk gevonden.  Altijd weer kwam er iets tussen.  Altijd weer had ik iets anders leuks op de agenda staan.  De stadsloop bleef op mijn verlanglijstje staan.  Tot zondag.  Zondag kon ik stadsloop van mijn lijstje schrappen want ik stond eindelijk aan de start.

 

Ik was goed voorbereid.  Een goede voorbereiding is het halve werk.  Eén keer vóór de Gentse Stadsloop had ik tien kilometer gelopen.  Dat was gelukt maar het ging moeizaam.  Met zuchten en kreunen liep ik die tien kilometer uit.  Net één uur had ik nodig om die afstand af te haspelen.  Ik was geslaagd voor de test.  Ik was klaar.  Klaar om die Stadsloop aan te vatten.

 

Het was drummen aan de start.  Vijfduizend deelnemers, dat is een hoopje.  In processiegang gingen wij naar de eigenlijke start.  Stapvoets.  De processie van Echternach, zo leek het wel.  Schuifelen tot aan de eigenlijke start.  Eens voorbij die start konden wij datgene doen waarvoor wij gekomen waren.  Lopen.  Tien kilometer lang lopen.

 

Tien kilometer.  Die afstand kan een amateur wat afschrikken.  Jawel, ik beschouw mijzelf als een amateur.  Lopen beschouw ik nog altijd als een vrijetijdsbesteding.  Als een manier om die gezonde geest (waarvan ik vermoed dat ik deze heb) te conserveren in een gezond lichaam.  Dat lukt vrij aardig, denk ik dan.  Toch klinkt die afstand van tien kilometer in mijn oren enigszins afschrikwekkend.  In tegenstelling tot de meer geoefende loper, blijft die afstand een uitdaging.  Een bovengrens.

 

Ik begon te lopen.  Vond onmiddellijk die juiste cadans.  Dat juiste tempo.  Dat tempo, waarbinnen ik mij goed voelde.  Dat tempo, waarvan ik wist dat het mij zonder problemen naar de eindmeet zou brengen.  Dat tempo werd niet alleen bepaald door mijn voeten.  Werd niet alleen bepaald door mijn ademhaling.  Externe factoren hadden hierop een zekere invloed.  Er was het talrijk opgekomen publiek.  Zij schreeuwden u vooruit.  Hun applaus gaf mij vleugels.  Een schreeuwerig Red Bull effect, zo voelde het.  Dus jawel, op het applaus gaan die voetjes toch dat ietsje sneller.  Maar niet enkel het publiek duwde mij in de rug.  Ook mijn sportieve lotgenoten deden mij een versnelling hoger schakelen.  Zij spraken het competitieve beestje aan, dat diep in mij toch ergens verscholen zit.  Ik wou een goede rangschikking.  Jawel, ik wou dat ene groepje voorbij.  Ik wou die ene vrouw inhalen.  Ik wou in het spoor van die ene man blijven.  Al lopend werden doelen gesteld.  Die doelen dreven het tempo toch wat op.

 

Er was niet enkel het publiek.  Er was niet enkel dat groepsgevoel.  Er was ook het eigenlijke parcours.  Het parcours slingerde doorheen Gent.  Het ene straatje uit, het andere straatje in.  Het parcours verborg voldoende wat nog komen moest.  Geen eentonige lange stukken.  Eentonigheid vermoeit.  Eentonigheid ontneemt de moed, de wil tot doorzetting.  Maar die eentonigheid bleek volledig afwezig in het parcours.  Mijn nieuwsgierigheid dreef mij voort.  Ik wou weten welke kant het uit zou gaan na de volgende bocht.  Bijna haastte ik mij om voorbij de volgende bocht te kunnen kijken.  Het parcours was eigenlijk een lange aaneenschakeling van loopjes van bocht naar bocht.  Dus, jawel, mijn nieuwsgierigheid had een aandeel in mijn toch wat hogere tempo.

 

Ik liep.  Ik liep goed.  Een hele tijd met een glimlach op mijn gezicht.  Ik liep doorheen mijn Gent.  Mijn Gent, dat klinkt bezitterig.  Dat klinkt hebberig.  Maar zo is het helemaal niet bedoeld.  Fierheid doet mij spreken van mijn Gent.  Diezelfde fierheid deed mij glimlachen.  Zelfs bij het lopen van tien kilometer.  Ik liep doorheen Gent.  Volledig vrij.  Door niets of niemand gestoord.  Overal kreeg ik vrije baan.  Overal had ik voorrang.  Op de weg.  Op het fietspad.  Op het voetpad.  Ik kon vrij kiezen.  Gent was van mij.  Toch voor dat ene uurtje.  Dat gevoel deed mij zweven.  Dat gevoel deed mij zwevend glimlachen.

 

Tien kilometer heb ik gelopen.  Tien kilometer heb ik genoten.  Geen pijn.  Dat heb ik nooit ervaren.  Enkel plezier.  Plezier bij het zien van dat enthousiaste publiek.  Plezier bij het horen van die vele bandjes langs de weg.  Plezier bij het zien van die enkele rariteiten tussen die vele lopers.  Plezier bij het overschrijden van de eindmeet.

 

Zondagavond balanceerde ik tussen sportieve euforie en politieke rouw.  Euforie om een uitstekend resultaat.  Rouw om een onzekere politieke toekomst.  Een dubbel gevoel.  Toch kreeg mijn persoonlijke prestatie de bovenhand.  Dat had ik zelf bereikt.  Op het andere had ik weinig of geen greep.  Wat men zelf niet in de hand heeft, mag het feestje dus niet verknallen.  Ondanks het spijtige verkiezingsnieuws kon ik toch nog lachen.  Met dank aan de Gentse Stadsloop.  Met dank aan mijn beentjes en voetjes.  Zij hadden mij tien kilometer lang voortreffelijk gedragen.

Zoek mij.

Uitwijkmogelijkheden voor een rustige, apolitieke avond.

Het gespreksonderwerp voor dit weekend? Ik durf een gokje te wagen.  De verkiezingen zullen dit weekend een hot item zijn.  Dit thema zal allesbepalend en allesoverheersend zijn in en op alle mediakanalen.  Zoals in dat ene liedje zou ik kunnen stellen dat vluchten niet meer kan.  Neen, u zal het niet kunnen ontlopen.  Het komt op u af.  

 

Zaterdag zal er nog vooruitgeblikt worden.  Dan zal het spelletje gespeeld worden van mogelijke winnaars en mogelijke verliezers.  Er zal gekeken worden naar mogelijke coalities.  Er zal geanalyseerd worden welke veto’s er bestaan.  Maar bovenal zal er gedebatteerd worden.  Debatteren om die twijfelende kiezer alsnog te overtuigen.  Om met de juiste argumenten die weifelende kiezer toch nog politiek onderdak te bieden.  Het zal hard tegen hard gaan.  Het zal kletteren.

 

Zondag zal het stof neerdwarrelen.  Zondag moet er gekozen worden.  Er moet gestemd worden voor deze of gene partij.  Elkeen heeft zijn afwegingen gemaakt.  Elkeen heeft gewikt en gewogen.  Dat wikken en wegen heeft hem of haar een bepaalde richting ingeduwd.  Die richting zal bepalen waar het bolletje zal gekleurd worden.  Die richting zal bepalen of er wel een bolletje zal gekleurd worden.

 

Zondag zullen de kiezers hun stemplicht volbrengen.  Eens dat gebeurd is, kan het tellen beginnen.  Samen met dat tellen, zal er ook wederom geanalyseerd worden.  Exit-polls zullen een licht werpen op mogelijke evoluties en te verwachten ontwikkelingen.  Politici zullen op televisie hun winst of verlies duiden.  Om telkens weer te besluiten dat de kiezer altijd gelijk heeft.  Die avond zal er gekeken worden welke regering wij mogen verwachten.  Jawel, het kan boeiend zijn en worden.

 

De verkiezingen laten u koud? Het kan gebeuren.  Het bestaat.  Mij zal het niet gebeuren, aan het feest van de democratie werk ik volgaarne mee.  Maar u denkt heel misschien anders.  Uw stemplicht vervolbrengen, dat kan u net nog opbrengen maar meer hoeft men echt niet te vragen van u.  Ik wil u daarom een alternatief aanbieden.  Een alternatief voor de electorale tsunami, die dit weekend op uw pad zal komen.  Een alternatief, waardoor u heel even kan schuilen.

 

Zaterdagavond wil ik u het concert aanraden van Novastar.  Op AchtTV wordt het concert uitgezonden, dat Novastar op zes mei van dit jaar bracht in de Brusselse AB.  Hun nieuwe album Inside Outside werd op dat concert voorgesteld aan het publiek.  Een eerste uitwijkmogelijkheid wordt u geboden.

 

Zondagavond kan u ook kiezen voor muziek in plaats van politieke analyses.  Canvas zendt dan het 30th Anniversary Concert uit, dat Bob Dylan en vrienden brachten naar aanleiding van de dertigste verjaardag van het eerste album van Bob Dylan.  Die vrienden van Dylan zijn niet de minsten: Eric Clapton, George Harrison, Chrissie Hynde, Tom Petty, Tracy Chapman, Lou Reed, Johnny Cash, … Jawel, onder dat rijtje van vrienden leest u enkele namen, die niet meer onder de levenden horen.  U trekt de juiste conclusie.  Het concert dateert van 1992, dat is een heel eindje terug in de tijd.  Maar met die namen op de affiche moet dat teruggaan in de tijd toch een heerlijk feestje worden.  Met dat feestje bied ik u een tweede uitwijkmogelijkheid.

 

Vóór het concert kan u ook al afstemmen op Canvas.  Dan staat Brokeback Mountain geprogrammeerd.  Heel misschien hebt u de film nog niet gezien.  Ik heb hem alleszins nog niet gezien.  Kijken of toch maar die film opnemen? Ik weet het nog niet.  Ik ben er nog niet uit.  Ik wil contact houden met het politieke front.  Om te weten wat er schuift en beweegt op dat front.  Het zal uitgesteld kijken worden, vrees ik.  Toch wou ik het u even meegeven.  Zodat u zich zondagavond helemaal niet hoeft te ergeren.  Zodat u met deze voorkennis heel ontspannen de zondagavond kan ingaan.  Om u toch nog gerust te stellen, deze vorm van voorkennis is niet strafbaar.

Tips:
Novastar, live in AB – AchtTV, zaterdag 24/05/2014 om 23.35 uur.
Brokeback Mountain – Canvas, zondag 25/05/2014 om 20.45 uur.
Bob Dylan, The 30th Anniversary Concert – Canvas, zondag 25/05/2014 om 22.55 uur.