Als ik heel even mag ... Een nieuwe lente, een nieuw ...

Voortaan zal ik niet meer elke dag publiceren.  Publiceren, wat een zwaar en gewichtig woord.  Laat het mij anders formuleren.  Om die gewichtigheid weg te spoelen.  Voortaan zal ik niet meer elke dag schrijven.  Angst voor een mogelijk writer’s block? Neen, geenszins.  Het leven reikt mij voldoende onderwerpen aan.  Angst voor een gebrek aan inspiratie? Neen, geenszins.  Het leven blijft boeiend en inspirerend.  Waarom dan toch minder? Uit voorzorg.  Om mij te behoeden tegen zich opdringende stressgevoelens.  Als er één ding is wat ik in mijn leventje niet toelaat, is het stress.  Dat beestje wil ik ver van mij houden.  Om dat beestje buiten te houden, zal ik het dus wat rustiger aan doen.  Want jawel, ik moet bekennen.  Die drang om mijn blog elke dag te voeden, creëerde toch een zekere druk bij mij.  Van die druk wil ik af.

 

Maar wees gerust.  Ik zal niet doen zoals bij mijn vorige blogs.  Ik zal niet onmiddellijk stoppen.  Ik zal niet onmiddellijk mijn blog stopzetten.  Dat alles zal ik geenszins doen.  Ik amuseer mij te veel met het schrijven van korte opiniestukken of kritieken.  Dat wil ik blijven doen.  Om mijn zin en goesting niet te laten beïnvloeden, zal ik het wat kalmpjes aan doen.  Daarom niet meer dagelijks.  Maar wel met een heel gezonde regelmaat.  Wekelijks één of meerdere blogberichten blijft mijn streefdoel.  Ik blijf dus op post.  Blijf daarom geregeld binnenspringen.  U zal voldoende leesvoer blijven vinden.

 

Gouden tip:

Follow by Email (in rechtse zijkolom).

Michaël Van Peel. A new star is born.

Ik heb een nieuwe held: Michaël Van Peel.  Samen met hem heb ik 2013 overleefd.  Samen met hem heb ik teruggeblikt op dat voorbije jaar.  In zijn eindejaarsconference ‘Michaël Van Peel overleeft 2013’ keert hij nog even terug en laat hij zijn licht schijnen op de bijzondere gebeurtenissen van dat jaar.  In dat jaaroverzicht is verontwaardiging zijn motor.  Gedreven en geëngageerd focust hij op alles wat vorig jaar verkeerd liep.  Zowel in de grote wereld als hier dicht bij ons, in ons kleine wereldje.  Hij slaat, zalven doet hij nauwelijks.  Maar in zijn razend bulderen ontziet hij ook de kleine man niet.  Dat politici en instellingen een doelwit vormen in zijn eindejaarsconference lijkt de logica zelve.  Maar Michaël Van Peel gaat dat ene stapje verder.  Ook de gewone man confronteert hij met zijn kleine kantjes.  Jan met de Pet wordt een spiegel voorgehouden.  Michaël Van Peel gaat snel.  Heel snel.  Wild slaat hij om zich heen.  Groot of klein, voor Van Peel is iedereen gelijk voor de wet.  Elk krijgt zijn deel.  Hij werkt met uitersten.  Nuance is hem vreemd.  Maar nuanceren hoeft niet, mag zelfs niet.  Dat zou al te zeer afremmen.  Dat zou de vaart uit de voorstelling halen.  Uitersten doen onze ogen openen.  Nuance houdt zij dicht.  Dat wil Van Peel niet.  Wat hij wel wil, is dat wij wakker worden.  Dat wij opstaan.  Dat wij toch een beetje en heel af en toe verontwaardiging tonen.  Dat wij heel af en toe geen tamme lammetjes maar hongerige leeuwen mogen zijn.

 

De voorbije feestweken stond het televisiescherm niet centraal.  Er moest gedronken en gegeten worden.  In overvloed.  Wij moesten ons verder bekwamen in sociale vaardigheden.  Er moest gebabbeld worden.  Interesse moest getoond worden.  Er moesten wensen geformuleerd worden.  Vrome wensen, grote voornemens.  In die drukke dagen stond de televisie uit.  Helemaal geen tijd om te kijken.  Ondanks alles vond ik toch de tijd te kijken.  Praten voor de eeuwigheid, het is niet aan mij besteed.  Eten en drinken à volonté, voor mij mag het even wat minder.  Jawel, tijdens die feestdagen zocht ik af en toe rust.  Die rust vond ik soms voor het televisiescherm.  Een zelfgekozen asociaal zijn kan soms louterend werken.  Tijdens één van die rustmomenten zag ik de eindejaarsconference van Michaël Van Peel.  Met dank aan Canvas.  Ik heb gelachen.  Gebulderd van het lachen.  Heel vaak klopte ik begrijpend met mijn handen op mijn knieën.  Omwille van de herkenning.  De show was dik in orde.  De monoloog klopte als een bus.  Van Peel was in topvorm, klaar voor de Olympische Spelen van de Humorologie.  Voorwaar een kanshebber op de gouden medaille.  Deze voorstelling was een pareltje.

 

Michaël Van Peel? Die naam doet geen belletje rinkelen bij u.  Die naam is u totaal vreemd.  Dan bent u toe aan een ontdekking.  Dan moet u heel dringend deze man leren kennen.  Ik wil u daarbij helpen.  Ik verwijs u door.  Naar YouTube.  Daarop kan u de integrale voorstelling zien.  U moet het doen.  U moet kijken.  Niet aarzelen.  Ga naar die link.  Zak onderuit en lach.  Grijns.

Link:
Michaël Van Peel overleeft 2013.

Beste wensen voor 2014 (ahum, ahum, ...).

Beste,

 

Bijna had ik het neergeschreven.  Uit gewoonte.  Omdat het zo hoort.  Maar net toen ik het wou neerschrijven, begonnen die molentjes in mijn hoofd te draaien.  Die molentjes, die wijzen op een mogelijke tekortkoming.  Op een mogelijke onvolmaaktheid.  Bij dat ene woordje ‘wensen’ gingen knipperlichten branden.  Heftig branden.  In fluorescerend rood en groen.  Twijfel maakte zich meester van mij.  Want wat wil dat ene woordje dan wel zeggen? Ik ging te rade bij die ene autoriteit op taalkundig gebied.  Van Dale zou mij uitsluitsel geven.  Die gebundelde wijsheid omschreef dat ene woord als ‘een bewust verlangen naar een bepaalde zaak, m.n. met de bijgedachte dat het verkrijgen of realiseren ervan onzeker is’.

 

In dat ene woord schuilde onzekerheid.  Aangezien wij aan vrienden en vriendinnen meerdere dingen toewensen, wordt die onzekerheid in evenredige mate vermenigvuldigd.  Dat kan ik niet maken tegenover vrienden.  Dat kan ik niet maken tegenover vriendinnen.  Enkel zekerheid wil ik hen schenken.  Ik moest het anders aanpakken.  Een andere uitweg diende gezocht te worden.

 

Dagen heb ik lopen piekeren.  Nachten heb ik wakker gelegen.  Dat verklaart de laattijdigheid van mijn nieuwjaarsboodschap.  Koning en paus gingen mij reeds voor.  Ik bleef achterwege.  Bij mij bleef het oorverdovend stil.  Tot vandaag.  Vandaag heb ik die andere uitweg gevonden.  Vandaag kan ik dan eindelijk mijn nieuwjaarsboodschap overmaken.  En daarmee tegemoet komen aan mijn verdomde burgerplicht.

 

Ik schenk u driehonderd vijfenzestig kalenderdagen.  Door mijn getalm en gepieker zijn evenwel reeds zes dagen voorbij gevlogen waardoor mijn geschenk met die eenheden dient verminderd te worden.  Die resterende driehonderd negenenvijftig kalenderdagen schenk ik u in de vorm van een bouwdoos.  Voor elke dag één blokje.  Die blokjes kan u stapelen naar eigen welbehagen.  U kan ze geïnspireerd stapelen.  U kan ze rijtjesgewijs aaneenrijgen.  Uw architecturale spitsvondigheid zal u tot Gaudiaanse bouwwerken drijven.

 

Die blokjes alleen volstaan niet.  Veel meer is nodig om tot schittering te komen.  Ik reik u daarom extra elementen toe.  Elementen, die door u op de juiste momenten en in de juiste hoeveelheden toegediend, kunnen leiden tot de gewenste sprankeling.  Let hierbij wel op, elk blokje moet op eenzelfde wijze sprankelen.  Een juiste dosering is aangewezen.  U voelt bij dit lezen al een zekere nattigheid.  Inderdaad, ik vraag bij het realiseren van mijn nieuwjaarsboodschap uw uitdrukkelijke medewerking.  Ik kan u enkel terzijde staan.  Ik kan u enkel bijstaan in het aanleveren van de nodige onderdelen.

 

Na het uitstorten van de blokjes zal u onderaan de bouwdoos, netjes verpakt, de noodzakelijke ingrediënten aantreffen.  De noodzakelijke ingrediënten die zullen leiden tot de door u gewenste en nagestreefde schittering.

 

Onderaan de bouwdoos zal u meerdere pakjes vinden.  Op elk pakje staat de inhoud geschreven, in nette en klare letters.  Zo zal u in één pakje liefde aantreffen.  Gecombineerd met passie.  Liefde en passie, samen in één zakje.  In een ander zal u nieuwsgierigheid en leergierigheid vinden.  Enkele pakjes zullen in gelijke mate een drang herbergen.  Een drang naar ontdekken.  Een drang naar avontuur.  Een drang naar begrijpend inzicht.  Een drang naar ontmoetingen.  In nog een ander pakje zal u gedrevenheid en verontwaardiging vinden.  Geluk en voorspoed, ook dat zal deel uitmaken van één van die noodzakelijke elementen.  In één zakje worden inspiratie en begeestering gemengd.  Om alles goed samen te houden zal u in één pakje lol en plezier vinden.

 

Hebben wij alles gehad? Neen, ik denk het niet.  Ik wil u nog wijzen op dat ene grote pak, onderaan links.  Dat ene pak waarop gezondheid staat geschreven.  Dat pak is groter dan alle andere.  Want dat wordt het fundament.  De basis waarop alle blokjes gestapeld zullen worden.  Zodat zij blijvend overeind staan.

 

U ziet, ik heb geen wensen.  Enkel die ene bouwdoos wil ik u schenken.  Met blokjes en pakjes.  Een handleiding of nuttige Ikea-gids zal u niet vinden.  Het bouwen laat ik volledig over aan uw niet te temmen fantasie.

 

Begin dus maar te bouwen.  Aan een heerlijk, fantastisch en geweldig 2014.  Mijn taak zit er op.  Nu is het aan u.

 

Vele groeten.

Tot volgend jaar.

Kerstdag.  Nieuwjaar.  Drinken, eten en vrome wensen.  Zo kunnen wij deze feestdagen bondig samenvatten.  Over de juiste volgorde van deze activiteiten kan nog gediscussieerd worden.  Maar één ding is zeker: veel meer doen wij op die dagen niet.  U zal het gemerkt hebben.  U hebt het juist gelezen.  In dat lijstje staat ‘schrijven’ niet vermeld.  Ik zal het dan ook niet doen.  Ik zal mij, net als de rest van de wereldbevolking, enkel toeleggen op die drie belangrijke taken.  Ik zal dat met overtuiging doen.  Met volle overgave zal ik mij op die taken gooien.  Dat impliceert natuurlijk dat mijn blog heel even zal stilliggen.  Een eindejaarspauze wordt ingelast.  Mijn blog zal enkele dagen niet gevoed worden.  Tijdens het eten, drinken en het uiten van welgemeende wensen zal ik mijn batterijen trachten op te laden.  Een literaire herbronning zal ik betrachten.  Een herbronning, die zal leiden tot nieuwe en verrijkende inspiratie.  Voor nu dus heel eventjes rust.  Tot zeven januari.  Dan ben ik er weer.  Dan zal alles gedronken zijn.  Dan zal alles gegeten zijn.  Dan zal alles gewenst zijn.  Dan zijn wij er weer.

 

Maar ik laat u niet zomaar gaan.  Alvorens ik de feestdagen induik, geef ik u nog snel enkele televisionele tips.  Heel kort.  Heel beknopt.  Een kleine opsomming.  U hoeft niet alles te zien.  U kan kiezen.  U bent een vrij mens.  Toch zijn het best leuke en interessante tips.  Maar zoals ik al zei, u hoeft niks.  Helemaal niks.

 

Robbie Williams, One Night at the Palladium – Eén – 24/12/2013, 23.00 uur.  Spetterende liveshow, vol met swingklassiekers.  Robbie staat er niet alleen voor.  Op podium krijgt hij versterking van een vijf man sterke drumsectie, een orkest van dertig man en een showballet.  Alsof dat nog niet voldoende zou zijn, krijgt hij heel af en toe vocale steun van ondermeer Lily Allen en Miss Piggy.

 

Doe Maar, Dit is alles – Nederland 3 – 28/12/2013, 20.25 uur.  In deze documentaire wordt teruggeblikt op één van de meest tot de verbeelding sprekende Nederlandse bands.  Veel muziek, veel beeldfragmenten.

 

Klimaatjagers – Canvas – Elke dag vanaf 30/12/2013, 19.05 uur.  De klimaatopwarming, het laat ons koud.  Het blijft een ver-van-mijn-bedshow.  Daar probeert deze serie iets aan te doen.  Het drukt ons met de neus op niet te ontkennen feiten.  Wij trekken de wereld rond om in de verschillende continenten de gevolgen van de klimaatopwarming te aanschouwen.  Vluchten kan niet meer.  Ontkennen ook niet.

 

Van Peel overleeft 2013 – Canvas – 31/12/2013, 20.20 uur.  Jawel, u hebt het gehad met Geert Hoste.  U bent op zoek naar een alternatief.  Een beter alternatief, dat spreekt voor zich.  Laat mij u dan doorverwijzen naar Van Peel.  Vorig jaar zag ik Van Peel een eerste maal aan het werk.  Ik ben benieuwd wat het dit jaar zal worden.

 

Abba in Concert – Nederland 2 – 01/01/2014, 00.50 uur.  Live vanuit de Wembley Arena in Londen.  Een concert uit 1979.  Meer hoef ik niet te zeggen.  De band voorstellen lijkt mij totaal overbodig.  Dit is pure nostalgie.  Dit wordt nostalgisch genieten.

 

The Artist – Nederland 2 – 02/01/2014, 22.50 uur.  Over het einde van de ‘stomme film’.  Over het begin van de geluidsfilm.  Daarover gaat deze Oscarwinnende film.  Indien u niet valt voor de acteerprestaties in deze film, kan u zich misschien laten verleiden door de filmscore.  De soundtrack werd verzorgd door twee Brusselse orkesten.  De Oscar voor Beste Soundtrack kan een bewijs zijn voor de wereldwijde appreciatie voor dit huzarenstukje.

 

De opsomming is voorbij.  Het feesten kan beginnen.  Mij rest u nog een Zalig Kerstfeest en een Gelukkig Nieuwjaar te wensen.  Mijn laatste schrijvende bijdrage voor dit jaar is geleverd.  Ik ga nu eventjes rusten.  Tot zeven januari.  Dada.

Mooie liedjes: Nick Cave & The Bad Seeds.

Mooie liedjes.  De zoektocht naar mooie liedjes is moeilijk.  Is behoorlijk zwaar.  Want met die zoektocht begeven wij ons op het pad van de smaken.  Die smaken kunnen verschillen.  Dat wisten zij al in de vroege tijden.  Vanuit die vroege tijden werd ons de wijsheid aangereikt niet te discussiëren over kleuren en smaken.  Dergelijke discussies worden best vermeden.  Iemand overtuigen van schoonheid is nutteloos.  Want de noodzaak tot overtuigen of aantonen bevestigt enkel het feit dat het schone niet gezien wordt.

 

Ik reik u een mooi liedje aan.  Beter nog, ik reik u meerdere mooie liedjes aan.  Netjes op een rij.  Het één na het ander.  Mooie liedjes duren niet lang.  Dat wordt ons verteld.  Wij nemen het voor waar aan.  Tegen volkswijsheid valt niks in te brengen.  Tegenover dergelijke wijsheid buigen wij het hoofd.  Dus herhalen wij die wijze woorden.  Dus zeggen wij dat mooie liedjes inderdaad niet lang duren.  Omdat het zo hoort.  Maar waarom eigenlijk? Zou schoonheid pijn aan de oren doen indien het te lang aangehouden wordt? Zou schoonheid gaan vervelen na een tijdje? Zou schoonheid slechts heel kortstondig mogen pieken om dan weer te vervallen in oppervlakkigheid omdat wij meer gewend zijn aan oppervlakkigheid dan aan schoonheid? Zou te lang aangehouden schoonheid ook weer gewoon vervellen tot zomaar iets gewoons?

 

Confronterende vragen.  Vragen kunnen gesteld worden.  Antwoorden kunnen gegeven worden.  Antwoorden moeten niet gegeven worden.  Vragen staat inderdaad vrij maar antwoorden horen daar niet noodzakelijk bij.  Toch zal ik een poging ondernemen.  Een illustratieve poging.  Een antwoord probeer ik aan te reiken via Nick Cave & The Bad Seeds.  Bijna is het jaar voorbij.  De laatste dagen dienen zich aan.  Een ideaal moment om terug te blikken.  Bij die terugblik valt de prominente aanwezigheid van Nick Cave op.  Begin dit jaar schonk hij ons een meer dan geslaagd en wondermooi album, Push The Sky Away.  Het album werd gevolgd door een succesvolle wereldtournee met een tussenstop in Antwerpen.  Ik was daar in Antwerpen.  Ik kan het beamen, Nick Cave was in grote doen.  Aan het eind van dit jaar doet hij nog dat kleine extraatje.  Een toemaatje.  Een toegift.  Het live album Live From KCRW ligt in de winkels.  U kan het kopen.  Als kerstcadeau? Een gouden tip, gratis en voor niks.

 

Dat album toont aan dat schoonheid niet gaat vervelen.  Dat schoonheid lang kan aangehouden worden.  Schoonheid doet geen pijn.  Het maakt ons week.  Het maakt ons zacht.  Misschien schuilt daarin het gevaar van schoonheid.  Genoeg gepraat.  Genoeg geschreven.  Geen woorden meer.  Enkel muziek.  Ik wijs u door.  Naar schoonheid.  U mag genieten.

Clips:
Nick Cave & TheBad Seeds – Live from KCRW.

The winner takes it all.

Bij het lezen van bovenstaande titel zou u kunnen denken aan onze minister Koen Geens.  U zou kunnen denken dat hij de grote winnaar is van het laatste rondje armworstelen.  Het laatste rondje moddervechten over het grote bankenplan.  U zou kunnen denken dat hij zijn concurrenten in de wind gezet heeft.  Dat zijn concurrenten in het zand bijten.  U zou kunnen denken dat het door Koen Geens voorgelegde plan in zijn volledigheid werd aanvaard.  Dat hij geen enkele komma heeft veranderd.  Dat geen enkele regel werd herschreven.  Dat zou u allemaal kunnen denken.  Maar ik moet u wakker schudden.  Deze morgen lees ik dat de onderhandelingen nog niet gestrand zijn.  Nog steeds gaan zij door en verder.  Electorale profileringdrang verhindert elke landing.  Elke partij dient zijn grote gelijk in de tekst binnengesmokkeld te zien.  Nochtans zou het simpel kunnen zijn.  Een strikte en volledige scheiding van spaar- en zakenbank.  Een vermogenskadaster gekoppeld aan een heldere en duidelijke fiscale hervorming.  Maar dat is misschien een al te eenvoudige voorstelling van zaken.  Misschien te eenvoudig omdat ik geen politicus ben.  Omdat ik geen rekening dien te houden met verkiezingen en de impact van die verkiezingen op de partij.  Omdat ik mij niet gehouden acht aan beloftes, gemaakt aan een achterban.  Omdat mijn deur niet wordt platgelopen door bancaire lobbygroepen.  Dat zou een verklaring kunnen zijn voor mijn helderheid.

 

Niks van dat alles.  Met bovenstaande titel ga ik naar Zweden.  Naar het beste Zweedse exportproduct ooit.  Neen, geen Volvo.  Neen, geen Ikea.  Wel dat ene groepje.  Dat groepje, dat hoge ogen scoorde met Waterloo.  Dat groepje, dat via zijn overwinning op het Eurovisiesongfestival de hele wereld veroverde.  Dat groepje, waarvan iedereen wel één liedje kan meezingen of mee neuriën.  Dat groepje, dat de beginletters van de bandleden samen legde tot het tot de verbeelding sprekende ABBA.

 

ABBA.  Ooit deden die vier letters mijn hoofd op hol slaan.  Agnetha en Anni-Frid, dat waren mijn heldinnen.  Ik zou ooit trouwen.  Daarvan was ik toen overtuigd.  Ik zou huwen met de blonde Agnetha.  Of met de bruine Anni-Frid.  Dat was geen droom.  Dat zag ik werkelijkheid worden.  Echt kiezen kon ik niet.  Die keuze wisselde.  Afhankelijk van mijn humeur.  Ik was in die dagen een broekventje.  Ik wist toen nog niet dat trouw en liefde onvoorwaardelijk met elkaar verbonden waren.  Ik fladderde dus zonder enig schuldgevoel van de blonde naar de bruine.  Met evenveel enthousiasme fladderde ik terug.  Van de bruine naar de blonde.  Met dat fladderen heb ik mijn kansen verkeken.  Een duidelijke keuze voor één iemand was beter geweest.

 

Maar ABBA was meer dan enkel die twee bloedmooie vrouwen.  Enkel dat zou niet voldoende geweest zijn.  Akkoord, ik was een broekventje.  Maar dan wel een kritisch broekventje.  Die kritische ingesteldheid deed mij besluiten dat ook die muziek meer dan goed was.  In die dagen was dat een behoorlijk controversieel standpunt.  Met die stellingname plaatste ik vraagtekens bij mijn muzikale smaak.  Onvolwassen, zo werd mijn smaak omschreven door vrienden.  Maar dat kon mij niet deren.  Ik bleef de platen kopen.  Ik bleef diezelfde platen grijsdraaien.

 

Ik wou echter meer dan enkel die plaatjes.  Ik wou de groep live aan het werk zien.  Ik was te klein.  Te jong.  Alleen naar de grote stad, dat mocht niet.  Dus neen, ik zag hen nooit live aan het werk.  Dat blijft een spijtige zaak.  Een jammer feit.  Dit jaar kreeg ik evenwel hoop.  Hoop dat het alsnog zou lukken.  Geruchten over een mogelijke reünie staken de kop op.  De bandleden zouden na een jarenlange afwezigheid op internationale podia toch een terugkeer overwegen.  Daar wou en zou ik bij zijn.  Om het even waar.  Dat maakte niet uit.  Mogelijkheden werden overwogen.  Wij zouden naar Stockholm trekken.  Want daar zou ongetwijfeld één concert ingepland worden.  Het zou een Abba-trip worden.  Wij waren behoorlijk enthousiast.  In gedachten zaten wij reeds op het vliegtuig.  In gedachten stonden wij vooraan, aan het podium.  In gedachten had ik wisselend oogcontact met die blonde en die bruine.  Alweer was kiezen bijna onmogelijk.

 

Een groot Nederlands filosoof zei ooit dat de meeste dromen bedrog zijn.  Dat bleek ook nu.  Via een perscommuniqué werd mijn hoop definitief de kop ingedrukt.  Een reünie zou er niet komen.  Niet nu.  Niet morgen.  Nooit meer.  Zij wilden het beeld intact laten.  Het beeld van een jonge en succesvolle groep.  De confrontatie met herinneringen uit een ver verleden kon enkel uitdraaien op een nederlaag.  Een nederlaag voor de bandleden.  De werkelijkheid kan nooit zo mooi zijn als het beeld, dat wij in ons hoofd hebben gemaakt van dat Zweedse groepje.  Een geforceerd teruggrijpen naar een ver verleden kan enkel uitlopen op een teleurstelling.

 

ABBA zal nooit meer toeren.  ABBA zal nooit meer zingen.  Toch niet live.  Dat is hard.  Maar heel misschien toch beter zo.  Herinneringen blijven intact.  Stemmen blijven helder.  Vrouwen blijven bloedmooi.  Dat is goed zo.  Met die gedachte troost ik mij.  Spijtig nieuws kan toch nog een winnaar opleveren.  Meerdere winnaars zelfs. 

 

Clip:

ABBA – The winner takes it all.

 

 

Het perfecte koppel?

Elke zondagavond gooien wij ons in de zetel.  Moe en uitgeteld.  Het bijna gedane weekend drukt ons neer in die zetel.  Maar het is niet enkel dat.  Het is niet enkel moeheid.  Het is ook de zondagblues.  Die blues sluit ons af van de buitenwereld.  Doet ons terugplooien op ons eilandje.  Het eilandje, dat gezelligheid heet.  Eén eilandje met slechts twee bewoners.  Bijna zoals Robinson en zijn hulpje Vrijdag.  Wie is Vrijdag? Wie is Robinson? Die rollen zij niet nauwkeurig afgelijnd.  Dat kan al eens verschillen.  Dat is niet strikt afgebakend.  Taakjes kunnen flexibel ingevuld worden.  De vuilbak buiten zetten hoeft niet noodzakelijk door het mannetje te gebeuren.  Het strijken hoeft niet noodzakelijk door het vrouwtje te gebeuren.  Er is een aangename wisselwerking.  Een goed werkende wisselwerking.  Maar ik dwaal af.  Hierover wil ik het helemaal niet hebben.  Ik keer terug naar ons eilandje.  Dat eiland beperkt zich tot die ene zetel en die ene televisie.  Op die kleine oppervlakte speelt onze zondagavond zich af.

 

Enkele weken terug was het eenvoudig.  Dan was er So You Think You Can Dance.  Dat was onze troostende zalf voor de zondagblues.  Dat programma legde een balsem op onze ziel.  Dat programma maakte het vooruitzicht op alweer een werkweek draaglijk.  Dat programma verzoende ons met ons lot van zwoegende en zwetende werkmens.  Maar de finale van SYTYCD is voorbij.  De winnaar is gekend.  Wij dienen te zoeken naar alternatieven.  Alternatieven voor die troostende zalf.  Een nieuwe medicatie voor het temperen van de zondagse blues.

 

Wij menen het gevonden te hebben.  Zondagavond stemmen wij af op Het Perfecte Koppel.  Het is niet hetzelfde.  Het is anders.  Wij worden niet meegesleurd.  Niet opgezogen.  Dat is het niet.  Verre van.  Maar het leidt af.  Dat is al heel wat.  Dat stemt ons tevreden.

 

Maar bij het kijken naar dat nieuwe programma wordt onze zondagse, avondlijke rust toch bedreigd.  Want in onze hoofden dringt heel geniepig die ene vraag binnen.  Die ene vraag, die ons toch dat tikkeltje onrustig maakt.  Zijn wij het perfecte koppel? Dat is de vraag, die wij elke zondag steeds weer in het gezicht geslingerd krijgen.  Weten wij het antwoord op die al te dwaze vragen? Regelmatig kijken wij elkaar aan met fronsende wenkbrauwen en dichtgeknepen ogen als wij het antwoord schuldig blijven.  Dat falen doet ons twijfelen.  Twijfelen over de staat van onze liefde.  Wij, die dachten dat liefde enkel meetbaar was in de tinteling in de ogen, moeten nu vaststellen dat liefde kan afgemeten worden aan de hoeveelheid juiste antwoorden.  Onjuiste antwoorden zou een mens tot wanhoop kunnen drijven.  Enkele fouten in dat spelletje kunnen het onwankelbaar geloof in de liefde toch doen wankelen.  Liefde zou kunnen bedreigd worden door een spelletjesprogramma.  De nagestreefde rust op een zondagavond kan zo eindigen in onrust.  De zondagavond kan zo eindigen in liefdeloze wanorde en chaos.  Dat zou kunnen.

 

Dat zou kunnen.  Maar niet bij ons.  Wij lachen om onze foute antwoorden.  Want wij weten beter.  Wij weten beter op ons eilandje.  Op ons zondagse eilandje.  Wij kijken achterom.  Niet letterlijk, wel figuurlijk.  Wij kijken naar het voorbije weekend.  De voorbije week.  De voorbije maand.  De voorbije jaren.  Wij lachen.  Gerustgesteld en overtuigd.  Want wij weten het.  Wij zijn het perfecte koppel.  Die bevestiging hoeven wij niet te zoeken in dat programma.  Die bevestiging vinden wij bij onszelf.

 

Maar wij blijven kijken.  Geamuseerd.  Omwille van de zondag.  Omwille van het plezier.