donderdag 17 november 2016

Een tocht als vluchteling, gezien in CC Nova - Wetteren. Brief aan Margriet Hermans.

Beste Margriet,
 
Ik heb een droom.  Ik weet het.  Ik besef het.  Die woorden zijn niet van mij.  Die werden reeds gesproken.  In een historische speech.  In een legendarische speech.  Door een zwarte dominee.  Hij sprak die woorden in Washington DC.  Voor het Lincoln Memorial.  Ik zou die woorden niet mogen gebruiken.  Te zwaar beladen.  Te groot voor mij, een eenvoudige jongen.  Toch doe ik het.  Omdat ik echt wel een droom heb.  Een droom, die hopelijk geen bedrog zal blijken te zijn.  Want dat werd dan weer gezongen.  Door een Italiaanse Nederlander.
 
Ik droom dat iedereen diezelfde reis zou maken als u hebt gedaan.  Dat iedereen naar Mogadishu zou trekken.  Om van daaruit naar België te ‘reizen’.  Op dezelfde manier als u hebt gedaan.  Op dezelfde manier als de vluchtelingen doen.  Dat iedereen dezelfde ontberingen zou moeten doorstaan.  Dezelfde tegenslagen zou moeten ervaren.  Ik droom dat iedereen dezelfde obstakels zou moeten overwinnen.  Dezelfde gevaren zou moeten trotseren.  Dat is wat ik droom.
 
Toch is het niet enkel dat wat ik droom.  Ik droom nog meer.  Ik droom ook dat zij uit die reis dezelfde lessen trekken als u hebt gedaan.  Dat zij net als u nuance brengen in het debat.  Dat zij in hun denken die noodzakelijke switch maken.  Omdat zij hetzelfde hebben ervaren als u.  Dat zij in confrontatie met de vluchtelingen hebben kunnen vaststellen dat die vluchtelingen gewoon mensen zijn.  Mensen, die niet naar ons komen voor het grote geldgewin.  Die niet naar ons komen om te profiteren van onze sociale zekerheidsstelsel.  Ik droom dat zij hebben kunnen vaststellen dat die vluchtelingen naar ons komen om een nieuw leven op te bouwen.  In veiligheid.  Dat die vluchtelingen weglopen van oorlog en vernieling.  Dat zij weglopen van huis omdat er niks meer is.  Omdat zij door te blijven hun leven riskeren.  Dat zij kunnen gedood worden.  Door gewoon te leven.  In een wereld waar enkel de wapens heersen.
 
Ik droom dat al die genuanceerde opinies eindelijk het debat zullen gaan overnemen.  Dat al die mensen rechtop staan en luidop zeggen: Wir schaffen das.  Niet aarzelend.  Maar overtuigend.  Niet angstig.  Maar moedig.  Ik droom dat zij de populisten, die de angst bij het onwetende publiek voeden en uitbuiten, eindelijk een tegenstem geven.  Dat zij het debat uit handen nemen van al die populisten, die het debat al te lang hebben gegijzeld.  Ik droom dat zij zich met hun getuigenis richten tot de politiek.  Tot onze politici in alle landen.  Dat zij hen vragen niet langer te zoeken naar redenen waarom zij de vluchtelingen zouden kunnen weigeren.  Dat zij hen vragen wel te zoeken naar redenen waarom zij de vluchtelingen net wel zouden kunnen opnemen.  Dat zij hun politiek zouden bouwen op die redenen.  Dat zij hun kiezers ook zouden overtuigen van die redenen.  Dat zij hun kiezers zouden vertellen dat die redenen de juiste zijn.  Omdat zij gebouwd zijn op rechtvaardigheid.  Op menselijkheid.  Dat onze politici eindelijk hun beleid zouden stoelen op humanistische overwegingen en daarmee eindelijk het enige juiste zouden doen.
 
Is mijn droom naïef? Het zou kunnen.  Toch denk ik het niet.  Ik denk het niet als ik luister naar uw getuigenis.  Naar uw ervaringen.  Naar uw ontmoetingen.  Naar uw inzichten.  Naar uw bemerkingen en opmerkingen.  Ik denk het niet als ik luister naar uw verhaal.  Uw verhaal, dat u vertelt in uw voorstelling Een tocht als vluchteling.
 
Ik heb geluisterd.  Ik voelde opnieuw de schaamte.  De pijn.  Omdat wij collectief falen.  Omdat wij er niet in slagen een humaan antwoord te formuleren.  Omdat wij ons wegstoppen achter prikkeldraad.  Achter nog hogere muren.  Omdat wij blind blijven.  Omdat wij zwijgen als wij moeten spreken.
 
Beste Margriet, ik wil u danken.  Voor uw moed.  Voor uw tijd.  Voor uw oprechtheid.  Ik wil u danken omdat u die ene stap zet, die iedereen zal moeten zetten.  Omdat u rechtop staat en spreekt.  In begrijpelijke woorden.  In heldere taal.  Voor dat alles wil ik u danken.
 
Met vriendelijke groeten.
 
Eerdere artikels:

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen