dinsdag 30 augustus 2016

Op zoek naar een eetadresje in Gent? Bodo, daar moet je heen. Brief aan Bodo.

Beste,
 
Uiteten gaan in Gent? Voorwaar geen sinecure.  Het zoeken naar een juist adresje veroorzaakt keuzestress.  Want er zijn heel wat mogelijkheden.  Op heel wat plaatsen in Gent kan de mens culinair verwend worden.  Bij die mens kan de neiging bestaan uit te wijken naar de sterrenrestaurants.  Want die hebben we in Gent.  Hij of zij zou daarom kunnen kiezen voor Vrijmoed.  Of Publiek.  Of Jan Van den Bon.  Of Horseele.  Sterren zouden zekerheid bieden.  Die zekerheid zouden de keuzestress behoorlijk wat verminderen.  Een andere mogelijkheid is uit te wijken naar een restaurant, waarover in de media heel wat te doen is.  Resto’s, die nog geen ster hebben maar waarvan vermoed of verwacht wordt dat het grote kanshebbers zijn.  Hij of zij zou dan kunnen kiezen voor Oak.  Of Cochon de Luxe.  Of Roots.  Of Naturell.
 
Zekerheid kan geruststellend zijn.  Maar al te vaak is het nogal behoudend.  Risico’s worden vermeden.  De kans op een nieuwe ontdekking is dan onbestaande.  Nochtans maakt dat ontdekken deel uit van de totaalbeleving.  Het maakt integraal deel uit van uiteten gaan.  Het uitkiezen van een nog onbekend, nauwelijks besproken adresje creëert verwachtingen.  Die voorbereiding (opzoeken, afwegen, kiezen, beslissen) mag niet uit de weg gegaan worden.  Moet ernstig genomen worden.  
 
Onlangs hadden we afgesproken met vrienden.  Om eens te gaan eten.  In Gent.  Ons hadden ze gevraagd een geschikt adresje te zoeken.  Dat deden wij.  Wij gingen de uitdaging aan.  Geen gekende adresjes.  Wij gingen voor het risico.  Wij wilden een gokje wagen.  Culinaire waaghalzerij, dat wilden wij.  Bovenstaande, zekere adressen werden daarom al bij voorbaat geschrapt van ons lijstje.  Wij gingen het internet op.  Legden ons oor te luisteren bij vrienden en vriendinnen, die ook wel eens een restaurant aandoen.
 
Onze zoektocht bracht ons bij u.  Wij kwamen uit bij u.  Bij restaurant Bodo.  Waarom wij net u uitkozen? Waarom net u boven alle andere mogelijkheden? Zou het een aanvoelen kunnen zijn? Een aanvoelen, dat ons zegt dat we juist gekozen hebben? Dat zou kunnen.  Maar heel misschien was het ook die sympathie, die wij hebben voor beginnende eetzaken.  Het besef, dat wij starters een eerlijke kans moeten bieden.  Het gevoel dat wij starters waarderen die het aandurven hun nek uit te steken in een stad, die culinair reeds meer dan verwend is.  Heel waarschijnlijk hadden wij om al die redenen voor u gekozen.
 
Het oordeel? Ik kan kort zijn.  U bent geslaagd.  Met grootste onderscheiding.  Heel waarschijnlijk had u nu een motivering verwacht.  Een lange uiteenzetting waarom wij juist tot dat eindoordeel gekomen zijn.  Ik moet u teleurstellen.  Die motivering volgt niet.  Ik zal het niet hebben over de exquise gerechten.  U mag hierin geen onwil lezen.  U mag mij niet verdenken van luiheid.  Zelfkennis laat mij besluiten geen motivering te schrijven.  Omdat ik besef geen culinair recensent te zijn.  Het culinaire vocabularium ontbreekt mij.  Ik mis de juiste woorden.  Het onvoldoende beheersen van die woordenschat zou uw gerechten oneer aandoen.  Ik zou uw gerechten onvoldoende laten schitteren.  Dat wil ik niet.
 
Wat ik wel kan en wil vertellen, is wat uw gerechten met ons gezelschap deden.  Uit eten gaan is een sociale gebeurtenis.  De uiteindelijke bedoeling is toch steeds weer wat bij te praten bij een overheerlijk dinertje.  Als dat lukt, kan de avond niet stuk.  Dat kan op voorhand niet gegarandeerd worden.  Dat moet telkens weer blijken.  Indien wij een slecht adresje zouden gekozen hebben, zou die keuze onze conversatie aan tafel binnengeslopen zijn.  Die slechte keuze zou onze gesprekken geanimeerd hebben.  Wij zouden ons geremd voelen.  Omdat wij dat slechte adresje zouden gekozen hebben.  Omdat wij ons verantwoordelijk zouden gevoeld hebben.  Onze vrienden zouden zich geremd voelen.  Omdat in hun praten telkens weer die beschuldiging zou weerklinken waarom wij hen naar dat adresje hadden meegevraagd.  Kortom, teleurstelling zou onze conversatie bezwaren.  Dat alles gebeurde niet.  Integendeel.  Onze gesprekken werden intenser.  Warmer.  Uw wonderlijke gerechten voedden niet enkel ons.  Het voedde ook onze gesprekken.  Lekker eten doet babbelen, zo is het.  Wij voelden ons thuis bij u.  Op ons gemak.  Dat had zijn weerslag op ons avondje.
 
Alles zat goed.  De omgeving.  De bediening.  De gerechten.  De sfeer.  Op niks viel ook maar iets aan te merken.  Perfectie is zeldzaam.  Maar eenmaal je tegen die perfectie opbotst, wil je niet weg.  Dat is wat gebeurde.  Wij bleven zitten.  Wij wilden niet weg.  Uiteindelijk moest het dan toch.  Omdat jullie wilden sluiten.  Enkel sluitingstijd kon ons buiten drijven.  Was het dat niet, hadden wij daar nog gezeten.  Dat weten wij wel zeker.
 
Wij hadden één adresje gekozen.  Wij waren naar dat ene adresje gekomen.  Dat ene adresje staat nu bovenaan ons lijstje.  Ons lijstje met favoriete eetadressen.  
 
Ik wil de volledige Bodo ploeg bedanken.  Voor dat ene avondje.  Vol van verwennerij.  Aan die ploeg kan ik enkel zeggen: tot een volgende keer.
 
Met vriendelijke groeten.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen