maandag 4 juli 2016

Wales - België. Ik had het zo graag anders gehad.

Beste Duivels,
 
Heel waarschijnlijk hadden jullie geen brief meer verwacht.  Het is over.  Het is voorbij.  Over and out, zoals ook wel eens wordt gezegd.  Jullie staan niet meer op het EK.  Jullie zijn naar huis.  Jullie zouden kunnen denken dat ik jullie al vergeten ben.  Want dat blijkt uit het straatbeeld.  In dat straatbeeld zijn jullie al vergeten.  Vele vlaggen zijn verdwenen.  Weinig Duivelsdecoratie valt nog te bespeuren.  Slechts enkelen blijven u trouw.  Zoals ik.  Daarom schrijf ik jullie deze brief.  Om in schoonheid afscheid te nemen.  Want dat verdienen jullie.  Dat is mijn mening.  Mijn bescheiden mening.
 
Vrijdagavond was ik er niet gerust op.  In alles zocht ik een voorafspiegeling van de mogelijke uitslag.  Mijn collega struikelde op de binnenkoer.  Daarin zag ik mogelijk verlies.  Daarin las ik de nederlaag.  In de namiddag had ik nieuwe schoenen gekocht.  Dat vinden jullie misschien gewoontjes.  Voor mij is het een hele prestatie.  Ik ben een volwassen man.  Ik heb maatje negenendertig.  Dan is een schoen vinden en kopen geen evidentie.  Vrijdag was het mij gelukt.  Hierin las ik mogelijke winst.  Wij zouden de halve finale spelen.  Het regende.  Het stortregende.  Het hield niet op.  Alweer dacht ik dat wij zouden verliezen.  In die regen zag ik de symbolische tranen van Belgische supporters.  Een kindje was geboren.  Vrienden waren vader en moeder geworden.  Dat kindje verdiende een overwinning.  De wereld betreden met een nederlaag, het zou niet mogen.  Wij zouden dus voor winst gaan.
 
Ik was er niet gerust op.  Ik begon met een klein hartje te kijken.  Het zou sidderen en beven worden.  Het zou zweten worden.  Dat wist ik.  Aan de aftrap staan twee ploegen.  Beide ploegen willen winnen.  Het kan dus alle kanten uit.  Zelfs al werden wij vooraf als favoriet beschouwd, toch viel niks te voorspellen.  Het zou dus wachten worden.  Maar jullie stelden ons gerust.  Van bij de eerste minuut.  Jullie gingen voluit.  Een eerste doelpunt werd gemaakt.  Wij kwamen op voorsprong.  Euforie.  Ik ging door het dolle heen.  Het feestje kon beginnen.  Portugal zou ons volgende tegenstander worden.  Dat varkentje zouden wij wel wassen.  Om dan eindelijk die finale te spelen.  Die gedachte schoot heel even door mijn hoofd.  Ik ben een nuchtere jongen.  Maar dat ene doelpunt deed mij heel eventjes in de finale belanden.
 
Wat er daarna gebeurde? Ik weet het niet.  Mijn collega had niet mogen struikelen.  Het had niet mogen regenen.  Het leken dan toch voortekenen te zijn.  Waar niemand rekening had mee gehouden, gebeurde.  Wales kwam gelijk.  Wat niemand ook maar had durven geloven, gebeurde.  Wales ging over ons.  Ver over ons.  Het werd stil.  Ik werd stil.  De krop in de keel.  Ik kon u niet meer vooruit roepen.  Het lukte niet.  Al te zeer met verstomming geslagen.  Het feestje viel stil.
 
Jullie moesten naar huis.  Wales mag naar de halve finale.  Ik vond het spijtig.  Niet enkel voor mij.  Ook voor jullie.  Ik had het jullie zo graag gegund.  Ik had jullie zo graag in de finale willen zien.  Hoe realistisch of onrealistisch die verwachtingen ook mochten zijn.  Ik had het zo graag gehad.  Maar het kon niet.  Het mocht niet.  De voetbalgoden hadden blijkbaar een ander scenario uitgedacht.  In dat scenario bleken jullie niet de hoofdrol te krijgen.  Jullie kregen een belangrijke rol in dat scenario maar dus niet die belangrijkste rol.
 
Bewust meng ik mij niet in het debat, dat momenteel woedt.  Omdat ik jullie niet wil afvallen.  Jullie haalden de kwartfinale.  Dat is geen finale, dat is juist.  Maar het blijft een goede prestatie.  Twee jaar terug stonden wij in de kwartfinale van het WK.  Dit jaar stonden wij in de kwartfinale van het EK.  Toegegeven, wij speelden nog nooit een finale.  Die vaststelling kunnen wij betreuren.  Maar die vaststelling geeft ons niet het recht om plots die status van gouden generatie in twijfel te trekken.  Die status hebben wij jullie toegedicht.  Met die status kwam de media.  Nu lijken zij jullie die status te willen afnemen.  Onterecht.  In prijzen bleef het goud uit.  Een gouden medaille hebben jullie nog niet verdiend.  Nog niet gewonnen.  Daarin blijken jullie geen gouden generatie te zijn.  Maar jullie schitteren in individuele spelers.  Wat voetballend talent betreft, zijn jullie een gouden generatie.  Dat mogen wij niet ontkennen.  Onder jullie zijn enkele spelers van wereldklasse.  Enkele spelers, die net onder die wereldtop vallen.  Enkele spelers, die aan de weg naar de top aan het timmeren zijn.  Jullie hebben die status.  Jullie behouden die status.  Ondanks het verlies.  Ondanks het feit dat jullie huiswaarts moeten keren.
 
Ik wil jullie danken.  Jullie hebben mij mooie avonden bezorgd.  Jullie hebben mij doen opspringen.  Van plezier.  Jullie hebben mij ontroerd.  Met voetballende schoonheid.  Jullie hebben mij doen zingen.  In de overwinningsroes.  Jullie hebben mij doen lachen.  Met sublieme klasseflitsen.  Om dat alles zal ik jullie missen.  Met jullie uitschakeling verliest dit EK zijn charme.  Toch voor mij.  Jullie zijn weg.  Plots is alles anders.  Doffer.  Matter.  Minder schoon.
 
Ik wens jullie alle succes in de toekomst.  Op het volgende WK.  In Rusland, over twee jaar.  Daar zullen jullie staan.  Dan zal ik opnieuw supporteren.  Want ik ben supporter.  Een fan.  Dat blijf ik.  Ook in het verlies.  Vooral in het verlies.
 
Met vriendelijke groeten.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen