maandag 29 februari 2016

Mijn reisverhaal Myanmar. Dag 14: Bagan.

Gisteren moesten wij nog vóór het slapengaan een belangrijke beslissing nemen.  Wij konden niet zomaar ons bed induiken.  Eerst beslissen, dan pas slapen.  Het respecteren van die volgorde zal ons een zekere gemoedsrust garanderen.  Onbezorgd zullen wij kunnen inslapen.  Zonder te moeten wakker liggen.  Zonder te moeten rondwoelen in bed.  De genomen beslissing garandeert ons een vaste nachtrust.
 
Waarover gaat die beslissing? Vandaag en morgen zullen wij hét hoogtepunt van deze reis bezoeken.  Vandaag en morgen zullen wij rondtrekken in een ooit bloeiende metropool, die Marco Polo omschreef als één van de mooiste uitzichten ter wereld.  Zou Marco Polo in zich de neiging tot overdrijven dragen of zou het toch eerder een nuchtere jongen zijn? Een nuchtere jongen, die de dingen zegt zoals ze zijn.  Vandaag zullen wij het uitzoeken.  Vandaag kunnen wij het waarheidsgehalte van die ooit uitgesproken woorden checken.  Maar hoe zullen wij het aanpakken? Hoe zullen wij ons verplaatsen? Dat is de beslissing die moet genomen worden.  Daarover hebben we gisteren lang en zwaar nagedacht.  Want een juiste beslissing moet genomen worden.  Een verkeerde zullen wij onszelf nooit vergeven.  Levenslang zullen wij ons omwille van die ene verkeerde beslissing vervloeken.  Een grondige studie is nodig.  Een kosten-batenanalyse van de verschillende opties moet gemaakt worden.  De pro’s en contra’s moeten tegen elkaar afgezet worden.
 
Te voet? Geen optie want hoe kan je een oppervlakte van 40 km² afstappen.  Gewoon onmogelijk.  De paardenkar? Te traag.  De fiets? Te intensief en bovendien te warm voor een fysieke inspanning.  Een taxi? Valt te overwegen.  Maar dan zijn wij afhankelijk.  Dan moeten telkens goede en duidelijke afspraken gemaakt worden.  De e-bike? Een mogelijkheid waarover even getwijfeld wordt.  De e-scooter?  Een aarzeling want vragen worden gesteld bij de veiligheid.  Kan een e-scooter overeind gehouden worden in het mulle zand? Lang wordt getwijfeld tussen een e-bike en een e-scooter.  Uiteindelijk beslissen wij te gaan voor de e-scooter.  Dat lijkt ons de perfecte optie.  Tegen een maximumsnelheid van vijfenvijftig kilometer per uur doorheen Bagan snorren, dat moet het gewoonweg zijn.  Op die manier zullen wij gemakkelijk van de ene tempel naar de andere kunnen racen.  De kogel is door de kerk.  De beslissing is genomen.
 
Wij hebben beslist.  Maar waar die e-scooter gaan halen? Dat blijkt helemaal niet moeilijk te zijn.  Aan ons hotel staan een aantal scooters gestald.  Gisterenavond zijn wij er nog heel even langs geweest.  Om eentje te reserveren voor vandaag.  Zekerheid biedt toch enige garantie.  Want wat zou er gebeuren indien morgen alle scooters zouden uitgeleend zijn? Dan moeten wij opnieuw een kosten-batenanalyse maken.  Dan moeten wij opnieuw het hele beslissingsproces doormaken.  Dat scenario willen wij vermijden.  Daarom dus op voorhand reserveren.  Het huren van een e-scooter is niet alleen een keuze voor het milieu.  Het is ook een keuze voor onze portemonnee.  Want dat huren kost geen geld.  Of toch heel weinig.  Slechts tienduizend kyat.  Voor één dag.  Voor twee personen.  Dat is nog geen zeven euro.  Een bijna te verwaarlozen uitgave.
 
Een transportmiddel hebben wij.  Maar waar moeten wij met dat transportmiddel heen? Welke tempels moeten wij gaan bezoeken? Ooit stonden hier meer dan tienduizend tempels.  Vandaag is het iets minder.  Tweeduizend tweehonderd tempels zijn bewaard gebleven.  Uit dat ruime aanbod moeten wij kiezen.  Uit dat ruime aanbod moeten wij onze reisroute voor vandaag en morgen samenstellen.  Een zware opgave.  Want wij moeten selecteren.  Wij moeten kiezen.  Dat betekent dat moet geschrapt worden.  Dat wij een hele reeks tempels enkel zullen passeren.  Of helemaal niet zullen zien.
 
Het uitstippelen van een juist parcours wordt nachtwerk.  Een grondige studie wordt gemaakt.  Reisgidsen worden naast elkaar gelegd.  Voor enkele uurtjes is mijn bed geen slaapplaats.  Wel een bureau.  Een kantoor.  Alles wat in die gidsen vermeld staat over de vele tempels wordt gelezen.  Want op basis van die beschrijvingen wordt een keuze gemaakt.  Wordt een lijst met aanraders gemaakt.  Twijfel overheerst.  Omdat wij het niet weten.  Wij hebben geen voorkennis.  Kunnen niet weten of die ene geschrapte tempel nu wel of niet de moeite waard is.  Wij kunnen enkel hopen dat de tempels, die we wel gekozen hebben, geen teleurstelling zullen blijken te zijn.  Geleidelijk aan wordt het strijdplan voor de volgende twee dagen duidelijk.  Het plan wordt uitgeschreven.  Wij lijken wel veldheren.  Aan de vooravond van het beslissende offensief.  Kaarten en plannetjes worden nog een laatste maal gecheckt.  Het uitgetekende parcours wordt nog eventjes gecontroleerd.  Vandaag en morgen moet alles vlotjes gaan.  Want terugkeren doen wij niet.  Kunnen wij niet.  Willen wij niet.  Nu moet het gebeuren.  Nu moeten wij Bagan ontdekken.  Onze eerste en laatste kans.
 
Voor vandaag hadden wij volgend lijstje opgesteld:
Bagan Museum.
Mimalaung Kyaung.
Gawdapalin.
Thatbyinnyu.
Shwegugyi.
Ananda.
Htilominlo.
Gubyauknge en Gubyaukgyi.
Shwezigon.
Mingalazedi.
 


 
Over elk van die plaatsen valt wel iets te vertellen.  Toch zal u het hier niet lezen.  U mag mij verdenken van enige luiheid.  Dat mag u doen.  Want ik moet bekennen dat ik mij heel af en toe wel eens wentel in luiheid.  Toch is dat niet de reden.  Angst voor herhaling weerhoudt mij al te veel uit te weiden over deze plaatsen.  In reisgidsen staat alles mooi uitgeschreven.  In het lang en het breed.  Ik zou het kunnen overnemen.  Maar dan stelt zich de vraag naar de meerwaarde.  Want naar die meerwaarde moet toch steeds weer gezocht worden.  Altijd en overal.  In alle domeinen.  Ook in de reisverhalen.  Omwille van die meerwaarde zal ik afzien van al te lange historische en architecturale beschouwingen.  Ik wil focussen op de ervaring.  Op het beleven.  Dat lijkt een voor mij betere en meer haalbare invalshoek.
 
Aan deze tour begonnen wij met een zekere angst.  Want op weg naar de eerste tempel op onze lijst passeren wij een hele reeks andere tempels.  Tempels, die niet op ons lijstje staan.  Telkens hebben wij de neiging te stoppen.  Eventjes drukken wij de remmen aan.  Toch eventjes halt houden? Die gedachte komt slechts heel kort in ons op.  Toch wijken wij niet af.  Wij houden vast aan ons uitgewerkte plan de campagne.  Vandaag zullen wij netjes onze lijst afwerken.  Niks zal ons hiervan weerhouden.  Wij laten ons niet afleiden.  Gaan recht op ons doel af.
 


 
Die aanvankelijke angst wordt nog versterkt als wij arriveren bij onze eerste halte, het Bagan Museum.  Wij stoppen hier niet omwille van de tentoongestelde stukken.  Dat zou nochtans kunnen.  Vaak is dat de reden waarom wij een museum binnenstappen.  Vandaag is het anders.  Wij houden halt bij het museum omdat wij het dak op willen.  Vanop dat dak zouden wij een prachtig uitzicht hebben over het hele gebied.  Een totaaloverzicht, als start is dat altijd goed.  Vanop het dak zouden wij kunnen zien waaraan wij beginnen.  Vanop dat dak zouden wij het doel van onze tweedaagse tour doorheen Bagan kunnen overschouwen.  Dat was het plan.  Maar vaak botsen plannen met de realiteit.  Dat ondervinden wij nu aan den lijve.  Wij kunnen het dak niet op.  Er zijn onderhoudswerken aan de gang.  De toegang wordt ons geweigerd.  Om veiligheidsredenen.  Met enige tegenzin blazen wij de aftocht.
 
Het vinden van de juiste weg is geen evidentie.  De bewegwijzering is geen prioriteit voor de beleidsmensen in Bagan.  Vaak is het gokken en gissen.  Een veldweg inrijden en hopen bij de juiste tempel uit te komen.  Het gekende proces van trial and error.  Wegwijzers vinden wij niet.  Of toch zeer weinig.  Gelukkig kunnen wij terugvallen op een hulpvaardige bevolking.  Zoals bij die eerste tempel, Mimalaung Kyaung.  Een jong ventje komt ons tegemoet.  Alsof hij ons verwacht had.  Hij begint een babbeltje met ons.  Praat vrij goed Engels.  Toch voor een tienjarige.  Tijdens het gesprek tracht hij ons postkaarten te verkopen.  Niet op een opdringerige manier.  Heel af en toe herinnert hij ons aan zijn koopwaar.  Zodat wij beseffen dat hij geen gids is.  Zodat wij duidelijk zouden begrijpen dat hij een verkoper is.  Dat het verkopen zijn hoofddoel is.  Wij weigeren evenwel op zijn aanbod in te gaan.  Geen postkaarten voor ons.  Hij begrijpt het.  Is niet teleurgesteld.  Of misschien een heel klein beetje.  Hij laat het alleszins niet blijken.  Hij weet dat hij in zijn vak met tegenvallers moet kunnen omgaan.  Sometimes you win, sometimes you loose.  Ondanks onze weigering ook maar iets van hem te kopen, blijft hij toch bij ons.  Hij blijft praten.  Over het leven.  Zijn leven.  Over Bagan.  Over de tempel waar wij nu bij staan.  Hij doet zelfs meer.  Hij wordt onze levende wegwijzer.  Onze gps.  Want hij zet ons op de juiste weg.  Hij toont ons de volgende tempels.  Zegt ons hoe te rijden.  Wij zijn dankbaar.  Dat kleine gebaar maakt een heel verschil op deze niet bewegwijzerde paden.
 



 
Net vóór het ondergaan van de zon haasten wij ons naar Mingalazedi.  Vanop die plek zou je getuige kunnen zijn van de zonsondergang.  Dat had ik gelezen in een reisgids.  Maar gidsen zijn niet altijd up-to-date.  Soms zijn gidsen achterhaald.  Zoals nu.  De bovenste verdieping van de stoepa is afgesloten.  Wij kunnen er niet op.  Geen zonsondergang voor ons.  Geen vakantiefoto’s.  Wij hebben de verkeerde plek gekozen.  Een verkeerde positie.  Dat is belangrijk in Bagan.  Het vinden van de juiste plek.  Dat is onze les voor vandaag.  Die fout zullen wij morgen niet meer maken.  Morgen zullen wij ietsje beter voorbereid zijn.  Morgen weten wij waaraan wij ons mogen en kunnen verwachten.
 
Vandaag was het tempeltjesdag.  Vele tempels hebben wij gezien.  Maar werd het een overkill? Werden wij blootgesteld aan een overdosis? Neen, geenszins.  Telkens was het anders.  Nooit hadden wij het gevoel naar iets te kijken dat wij kort voordien al eens hadden gezien.  Nooit hadden wij een déjà vu ervaring.  De bouwstijl was anders.  De boeddhabeelden waren anders.  De muurschilderingen waren anders.  Het formaat was anders.  Telkens waren er wel één of meer verschillen.  Door ons te ontdekken.  Door ons waar te nemen.  Die zoektocht naar de vijf verschillen maakte onze tocht boeiend en blijvend interessant.
 
Aan het eind van de dag overheerst slechts één gevoel.  Een wauw-gevoel.  Een gevoel van unieke voldaanheid.  Zo gaan wij dan ook slapen.  Moe maar voldaan.
 
Mijn reisverhaal Myanmar.  Dag 15: Bagan.  Te lezen op maandag 7 maart.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen