dinsdag 15 september 2015

Mooie liedjes: Killing Joke. Met dank aan Top 2000 van Joe FM. Brief aan de presentatoren.

Beste Tess,
Beste Bjorn,
Beste Carl,
Beste Herbert,
Beste Leen,
Beste Raf,
Beste Alexandra,
Beste Jan,
Beste Alain,
 
Beste Joe,
 
Ik schrijf jullie een brief.  Geen mail.  Geen berichtje.  Ik kies voor een meer uitgebreide vorm van correspondentie.  Geen vorm waarbij men beperkt wordt in het aantal woorden.  Waarbij compactheid de norm is.  Neen, ik wil uitweiden.  Ik wil via bochten en omwegen tot de essentie komen.  Dat zwerven doorheen woorden kan enkel in een brief.  Een brief biedt mij die heerlijke mogelijkheid.
 
Een brief schept een zekere intimiteit.  Die intimiteit veronderstelt dan weer een zekere eerlijkheid.  Een zeker vertrouwen.  Die eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik in het verleden nauwelijks of niet luisterde naar uw radiostation.  Bij het zappen kon het wel eens gebeuren dat ik op Joe FM bleef hangen.  Om dan toch maar weer naar mijn favoriete zender door te schakelen.  Die favoriete zender is StuBru.  Al jaren.  Die zender blijf ik trouw.  Wat er ook mag gebeuren.
 
U zou nu kunnen denken dat deze brief zonder voorwerp valt.  Zonder nuttige inhoud.  Want wat hebben wij elkaar nog te vertellen na voorgaande bekentenis.  Heel wat.  Dat wil ik graag nader verklaren.  Wonderen kunnen geschieden.  Mirakels kunnen gebeuren.  Zelfs op radiogebied.  Terwijl ik in de liefde hondstrouw ben, durf ik radiogewijs al eens een scheve schaats te rijden.  Die scheve schaats voert mij nu reeds anderhalve week naar uw station.  Want ik wil meereizen op uw muzikale reis.  Een reis, die vorige maandag startte en deze vrijdag zal eindigen.  Een reis doorheen muziekjes uit de vorige eeuw  Doorheen muziekjes uit deze nog jonge eeuw.  
 
Voor die Top 2000 moet veel wijken.  Niet alles.  Toch veel.  Heel veel.  De ochtendlijke stilte is verdwenen.  Daar was ik nochtans aan gehecht.  Elke morgen las ik in alle stilte de krant.  Dat kan nu niet meer.  Want ik wil luisteren.  Ik wil het vervolg van het verhaal kennen.  Ik wil de stijgers kennen.  De dalers en de nieuwkomers.  Ik wil terug geflitst worden naar andere tijden.  Tijden in het verre of dichte verleden.  Ik wil herinneren.  Want dat is wat muziek doet.  Met mij.  Muziek is als een kapstok.  Een kapstok waaraan ik herinneringen hang.  Elk liedje doet mij teruggrijpen naar die ene, specifieke kapstok.  Waarna die herinneringen gaan rondtollen in mijn hoofd.  Ik denk terug aan gebeurtenissen.  Fijne en minder fijne.  Ik denk terug aan vrienden.  Oude en nieuwe.  Verloren en eeuwige.  U doet mij wentelen in melancholie.  In nostalgie.  Soms met een krop in de keel.  Soms met kippenvel.  U doet mij rillen.  Ja, heel soms doet u mij zweten.
 
Thuis.  In de wagen.  Op het werk.  Joe FM rules.  Uw radiostation is mijn wegwijzer.  Mijn richtingsaanwijzer.  Ik volg u.  Tot het einde.  Tot het gaatje.  Niet met tegenzin.  Wel met alle plezier.  Elke dag weer.  Elke dag is er wel een moment waarop ik luidop ‘Jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa’ roep.  Waarop ik naar de volumeknop grijp om enkele standen hoger te schakelen.  Elke dag is er wel een moment waarop ik spontaan begin te dansen.  Waarop ik luidop of in mijn hoofd meezing.  Niet bescheiden neuriën, wel uit volle borst meeschreeuwen.
 
Heb ik een favoriet? Jawel, die heb ik.  Uiteraard.  Ik heb lang moeten denken.  Uit alle schoonheid die ene kiezen.  Een verdomd moeilijke taak.  Toch heb ik eentje gevonden.  Love like blood’ van Killing Joke.  Een buitenbeentje, dat besef ik.  Geen voor de hand liggende keuze.  Met die keuze ga ik voorbij aan mijn idolen.  Geen The Scene dus.  Geen Nick Cave.  Geen TC Matic of Arno.  Uit dat idolenvaatje wou ik bewust niet tappen.  Te gemakkelijk.  Met Killing Joke heb ik gekozen voor een verre maar mooie herinnering.  Mijn eerste klasfuif.  Sturm und Drank, dat was de naam van die fuif.  U ziet welke prioriteiten wij toen stelden.  Stormen en drinken, daar draaide het om op die fuif.  Ik zie mij nog staan op die dansvloer.  Samen met mijn vrienden van toen.  Vrienden, die ik nu uit het oog verloren ben.  Elk gaat zijn weg, u kent dat verhaal.  Maar Killing Joke brengt ons nog even terug.  Brengt ons nog even samen.  Ik zie ze staan.  Eén voor één.  Ik zie ze springen.  Eén na één.  Karel.  Steven.  Johan.  Wim.  Omwille van hen kies ik zonder enige aarzeling voor die donkere, zwarte hit.  Omwille van dat ene, dansbare moment kies ik zonder enige twijfel voor dat ‘specialleken’.
 
Ik heb u mijn verhaal verteld.  Ik heb u mijn favoriet gegeven.  Ik wens u alle succes toe.  Ik wens u nog een veilige rit naar uw eindbestemming.  Naar die nummer één.  Intussen tel ik met u mee af.  Naar de toppers.  Naar de allerhoogste.  Naar de moeder van alle hits.  Nu ga ik verder doen.  Met luisteren.  Met zingen.  Met dansen.  Met …
 
Alvast al bedankt voor die voorbije dagen vol van fantastische muziek.
 
Met vriendelijke groeten.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen