donderdag 13 augustus 2015

Running music. Toch gaan voor muzieklijstjes? Ik dacht het niet.

Muzieklijstjes.  Op de iPod.  Op de iPhone.  Op om het even welke muziekdrager.  Voor elke activiteit bestaat er wel een muzieklijstje.  Zelf samengesteld uit de eigen muzikale collectie.  Bedoeld als soundtrack bij deze of gene activiteit.  Een lijstje als muzikaal behang bij het fietsen? Het bestaat.  Een lijstje als muzikale achtergrond bij het lezen? Het bestaat.  U kan het zo gek niet bedenken of er kan een muzieklijstje voor samengesteld worden.  Jawel, zelfs verveling heeft een eigen toepasselijk lijstje.  De beats bepalen onze snelheid van handelen.  Snel als wij moeten stormen.  Traag als wij moeten achterover leunen.  Niet enkel bepalen de beats onze snelheid.  Zij bepalen ook wanneer wij zullen handelen.  Wordt ons gevraagd iets te doen, vragen wij even geduld.  Even geduld om een muzieklijstje samen te stellen.  Eens dat gebeurd, kunnen wij handelen.  U ziet, de beats zijn heer en meester over onze handelingsbekwaamheid.
 
Onlangs hoorde ik in een documentaire een onderzoeker vertellen dat langeafstandslopers bijna niet zonder muzieklijstjes kunnen.  Voor hen wordt muziek uitgezocht, waarvan het ritme overeenstemt met hun loopritme.  Met hun cadans.  Wordt die muziek niet gevonden, wordt snel een muziekje gecomponeerd.  Het zal u niet verbazen te lezen dat sommige bedrijven hierin gespecialiseerd zijn.  Zo is het altijd, bij vraag wordt aanbod gegarandeerd.  Die muziekjes zijn levensnoodzakelijk voor die atleten.  Net zoals zij tijdens hun prestatie nood hebben aan water en krachtvoer, hebben zij op eenzelfde manier nood aan muziekjes.  Niet als afleiding.  Niet als verstrooiing.  Wel als ritmisch dirigent.  De muziek dwingt hun tot eenzelfde cadans.  Nooit te traag.  Nooit te snel.  Altijd juist en gepast.  Een cadans, op hun sportieve lijf geschreven.  Een cadans, dat hun tot uitzonderlijke prestaties zal leiden.
 
Ik ben ook loper.  Geen langeafstandsloper.  Alhoewel, tien kilometer durf ik voor mijzelf een lange afstand te noemen.  Tijdens dat lopen grijp ik ook terug naar muziek.  Allerlei muziek.  Allerlei genres.  Blues, jazz, rock, dance, … Geen voorkeur.  Geen voorbehoud.  Alles kan.  Alles mag.  Voor mij geen vooraf geselecteerde lijstjes.  Tijdens het lopen bedien ik mij van één simpele toets op mijn iPod.  Ik kies voor shuffle.  Met die toets voert de muziekdrager mij doorheen mijn collectie.  Muziek als verstrooiing.  Als afleiding.  Bij mij hoeft de muziek geen orkestleider te zijn van mijn loopritme.  Muziek moet mij in hogere, andere sferen brengen.  De roes van het lopen wordt door de muziek nog geïntensifieerd.  Lopen wordt zo nog heerlijker.  Nog prettiger.  Nog verslavender.
 
Die shuffletoets kan mij soms verrassen.  Zo bots ik soms op vergeten pareltjes.  Of op bijzondere rariteiten.  Rariteiten, waar ik zelf niet zou naar grijpen.  Maar ik heb geen zeggingskracht.  Geen beslissingsbevoegdheid.  De shuflletoets bepaalt wat komen zal.  Wat gespeeld zal worden.  Die keuze is niet altijd bevorderlijk voor mijn cadans.  Dat mocht ik vorige week ervaren.  Toen besliste mijn muziekdrager The Escape van Scott Walker door mijn oortjes te jagen.  Ik keek vreemd op.  Mij niet meer bewust iets van deze artiest in mijn collectie te hebben.  Ik luisterde.  Ik liep.  Ik herontdekte.  Een traag, vreemd muziekje.
 
Tijdens datzelfde loopje had ik nog een andere ervaring.  Ik loop telkens vijftig minuten.  Of net iets langer.  Telkens net geen uurtje.  Tijdens die ene loop kon ik tijdens de helft van mijn looptijd luisteren naar één liedje.  Van Neil Young.  Zevenentwintig minuten lang luisterde ik naar Driftin’ Back, één van de songs uit het album Psychedelic Pill.  Dat is behoorlijk lang.  In de meeste gevallen zou ik het nummer doorspoelen.  Maar niet als ik loop.  Dan heb ik alle tijd.  Ik hoef niks anders te doen.  Lopen en luisteren.  Dan kunnen wij al eens de tijd nemen voor een extralang nummertje.  Wij hoeven ons hierin niet te enerveren.  Ik luisterde.  Ik liep.  Ik herontdekte.  Een lang, steengoed muziekje.
 
Muzieklijstjes? Niet voor mij.  Muziek moet mij verstrooien.  Afleiden.  Muziek hoeft mijn cadans niet te bepalen.  Daarover blijf ik heer en meester.  Neen, tijdens het lopen wil ik muziekjes horen.  Enkel muziekjes.  Muziekjes, die het ‘lijden’ verzachten.  Die mij doen vergeten dat ik loop.  Dat is wat mijn muziekjes moeten doen.  Enkel dat.  En verrassen, dat mogen mijn muziekjes ook doen.


 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen