donderdag 6 augustus 2015

De zesde dag op Lokerse Feesten. Brief aan Mark Lanegan, Jim Reid en Ricky Wilson.

Beste Mark,
 
Het is elk jaar hetzelfde liedje.  Elk jaar ga ik op zoek naar de juiste dag op de Lokerse Feesten.  De organisatoren zullen beweren dat elke dag de juiste dag is.  Ik kan hen geen ongelijk geven.  Festivals moeten verkocht worden.  Dan mag geen twijfel binnensluipen in de verkoopargumenten.  Toch verschil ik hierin van mening.  Wel degelijk zijn er goede dagen.  Wel degelijk zijn er mindere dagen.  Die juiste dag dus, daar draait het om.  Dit jaar oordeelde ik dat de zesde dag die dag zou zijn.  De zesde dag zou de juiste dag zijn.  U stond op het podium.  Dat alleen al kan tellen.  Dat alleen moest voldoende zijn om onmiddellijk een kaartje te kopen.  Dat heb ik ook gedaan.  Geen enkele twijfel bij mij.
 
Boven de ‘festivalwei’ kleurde de hemel blauw.  Met kleine witte wolkjes, gelijkelijk verdeeld over dat blauwe uitspansel.  Dat vredige sfeertje contrasteerde fel met uw muziek.  Met uw stem.  Sombere, donkere muziek.  Raspende, grauwe stem.  Hemel en muziek, het was geen perfecte combinatie.  Maar u hebt geen hemel nodig.  Daaraan hebt u lak.  Dat denk ik toch.  Uw muziek associeer ik eerder met de hel.  Met donkere krochten.  Maar dat kreeg u niet van de organisatoren.  U schitterde onder de zon.  In het felle licht.
 
Ik koester uw stem.  Lange tijd was diezelfde stem de reden waarom ik uw album Whiskey for The Holy Ghost aan de kant legde.  Ik beschouwde die aankoop als een foutje.  Een foute keuze.  Maar tijden veranderen.  Smaken veranderen.  Ik verander.  Nu koester ik dat album.  Net zoals alle andere daarop volgende albums.
 
Op het podium gromde u.  U liet uw stem raspen.  Gorgelen.  Zingen deed u niet.  Mijn vader zou zeggen dat u niet kan zingen.  Een roeper zou hij u noemen.  Net zoals hij Raymond van het Groenewoud een roeper noemt.  Ik kan hem geen ongelijk geven.  U hebt niet echt een geschoolde stem.  Uw stem staat mijlenver van die prachtstemmen à la Houston.  Dat kan u niet.  Gelukkig niet.  Want net in dat aparte stemgeluid schuilt uw charme.  Uw kracht.  
 
U was niet de enige hoofdrolspeler op het podium.  Uw groepsleden eisten ook hun plaats op.  Zij stonden niet achter u.  Zij stonden naast u.  Op gelijke hoogte.  Dat hoefde niet te verbazen.  Op de affiche stond u aangekondigd als Mark Lanegan Band.  Alsof u afstand leek te nemen van uw persoon en bewust de voltallige band in het zonnetje wou zetten.  Die geste of afspraak leek de band te appreciëren.  Aan uw rauwheid koppelden uw muzikanten gebalde kracht.  Het geluid was strak.  Compact.  Het leek recht op mij af te komen.  Alsof dat heldere geluid enkel voor mij was bedoeld.  Enkel op mij gericht was.  Ik voelde mij vereerd.
 
U bracht een heerlijke set.  Een overtuigende set.  U gaf de aftrap.  U legde de lat hoog voor de volgende groepen.  Het zou moeilijk worden voor de volgende groepen over die lat te raken.
 
Ik dank voor u deze nieuwe en opnieuw fantastische ontmoeting.
 
Met vriendelijke groeten.
 
 
Beste Jim,
 
Reünieconcerten? Ik heb het er moeilijk mee.  Ik zag het reünieconcert van The Police.  Van Simple Minds.  Van Eurythmics.  Telkens bleef ik op mijn honger zitten.  Slecht was het niet.  Dat mag en zal ik niet zeggen.  Maar telkens weer waren die concerten verre van overtuigend.
 
Ik had dan ook mijn voorbehoud bij uw plaats op de affiche.  Maar dat voorbehoud brokkelde af toen ik vernam dat u in Lokeren het album Psychocandy uit 1985 integraal zou spelen.  Dat veranderde alles.  Ik wou u een kans geven.  Een eerlijke kans.  Zonder enig voorbehoud.  Zonder enige reserves.  Weg waren alle herinneringen aan die vorige, slechte ervaringen met reünies.
 
Het wegvallen van dat voorbehoud heeft zo zijn redenen.  Ik heb in die tachtiger jaren dat album grijsgedraaid.  Just like honey, nog steeds krijg ik kippenvel bij dat nummer.  Ik was jong.  Amper zeventien jaar.  Ik droomde van de liefde.  Tegelijkertijd wees ik die gedroomde liefde af.  Mijn vrijheid schatte ik hoger in.  U zorgde bij die persoonlijke tweestrijd voor de juiste soundtrack.  In die muziek kon ik vluchten bij mijn mindere momenten.  Op die muziek kon ik feestvieren bij mijn betere momenten.  De liefde of de zoektocht naar die liefde, het doet wat met een mens.
 
Psychocandy? U creëerde verwachtingen.  U zou mij terugflitsen.  Naar mijn slaapkamer in het ouderlijke huis.  In dat kamertje luisterde ik naar uw muziek.  Danste ik op uw muziek.  Zong ik mee op uw muziek.  Op dat kamertje voelde ik mij verbonden met u.  Die verbondenheid wilde ik opnieuw voelen.  Dat was mijn opdracht aan u.  Voor heel even wilde ik opnieuw dat kleine jongetje van zeventien zijn.  Jeugdsentiment noemen zij dat.  Dat verlangen terug te keren naar vroegere jaren.  Vroegere, mooie, geborgen jaren.
 
De vraag nu is of u aan mijn verwachtingen tegemoet kwam.  Ik kan kort zijn.  Heel kort.  Dat deed u zeker.  Meer nog.  U overtrof mijn verwachtingen.  U begon ook meteen goed.  Just like honey, dat was de opener.  Zoals op het album.  Onmiddellijk had u mijn onverdeelde aandacht.  Onmiddellijk was ik in de ban.  U liet mij niet meer los.  Ik liet u niet meer los.  Gedurende het volledige concert waren wij samen.  Niet op de festivalwei.  Wel op mijn slaapkamer.  Net zoals dertig jaar terug.  Met dat ene verschil dat ik vandaag niet meer hoef te dromen van de liefde.  Vandaag beleef ik die liefde.  Dat maakt het leven wat draaglijker.  Wat comfortabeler.  
 
Met glans bewees u dat een reünieconcert niet noodzakelijk op een sisser dient af te lopen.  Het kan ook een succes zijn.  Zoals gisteren.  Want dat was wat uw concert was.  Een oorverdovend en overdonderend succes.
 
Ik dank u voor deze muzikaal geslaagde reis naar het verleden.
 
Met vriendelijke groeten.
 
 
Beste Ricky,
 
U mocht afsluiten.  Met Kaiser Chiefs.  Uw voorgangers hadden het podium gedrenkt in somberheid.  Zwart was de overheersende kleur.  Qua sfeer bedoel ik dan.  Gemoedssfeer.  U zou hierin verandering brengen.  Dat werd van u verwacht.  U mocht tegengas geven.
 
Van u werd verwacht dat u zou afsluiten met een feestje.  Uw live reputatie is hiervoor de reden.  Al meermaals hebt u bewezen dat u weet wat nodig is om een feestje geslaagd te heten.  U kent die noodzakelijke ingrediënten.  Die ingrediënten levert u.  Uitgebreid en in overvloed.
 
Was het ook zo in Lokeren? Jawel.  U slaagde met grootste onderscheiding.  U verdreef de somberheid.  De somberheid, die wij nochtans gekoesterd hadden tijdens de vorige twee concerten.  De somberheid, die wij nochtans omarmd hadden.  U bracht licht in onze harten.  U kleurde onze harten.  Met een juiste dosis aan feestelijke joligheid.  U introduceerde de feeststemming.
 
Handen gingen in de lucht.  Oooooooooooohhhh’s en Aaaaaaaaaaaahhhh’s werden op het juiste moment meegebruld.  Er werd al eens gesprongen.  Er werd al eens gedanst.  Jawel, zelfs ik danste mee.  Lichtjes weliswaar.  Ter plaatse.  Ik ging mee in uw enthousiasme.  
 
U was de meester van het bal.  U leidde ons ten dans.  Wij aanvaardden de uitnodiging.  Wij zijn beleefde jongens.  Een invitatie moet aanvaard worden.  Weigeren is geen optie.  Zeker niet als het een feestje betreft.
 
U was de juiste afsluiter.  Voor de juiste dag.  
 
Ik dank u voor die prachtige, feestelijke finale.
 
Met vriendelijke groeten.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen