donderdag 2 juli 2015

Uitgelezen: Dertig dagen. Brief aan Annelies Verbeke.

Beste Annelies,
 
Ik had een stop ingelast.  Een stop op de aankoop van boeken.  Mijn boekenkasten puilen uit.  Nieuwe boeken kunnen er niet meer bij.  Daarom dus een stop.  Dat was ik zo overeengekomen met mijn vriendin.  Een stilzwijgende overeenkomst.  Daaraan hebben wij genoeg.  In onze relatie hoeft niet alles op papier gezet te worden.  Zeker geen minder belangrijke akkoorden zoals deze.  Wij vertrouwen elkaar.  Een gegeven woord is een gegeven woord.  Het breken van dat gegeven woord zit niet in mijn aard.  Gemakkelijk kwam ik ons akkoord na.  Ik kon nog een tijdje voort.  Mijn boekenhonger kon ik nog stillen met de nog niet gelezen boeken uit mijn kast.  Dat zijn er een pak.  Ik heb nog veel werk voor de boeg.
 
Geen boeken dus.  Maar dan kwam uw boek uit.  Dertig dagen.  Over dat boek las ik enkel lovende commentaren.  In die mate zelfs dat ik voor de eerste maal ging twijfelen aan ons eerder afgesloten akkoord.  Ik vroeg mij stilletjes af of een alom bejubeld boek voldoende reden was om die boekenstop voor heel eventjes te omzeilen.  Lange tijd heb ik geworsteld met die vraag.  Slapeloze nachten had ik.  Tot ik een beslissing nam.  De onzekerheid en twijfel mochten niet langer aanhouden.  Ik kocht het boek.  Uw boek.  In mijn boekenkast zou ik nog wel een plaatsje vinden.  Terwijl Europa al te lang talmt met een Griekse schuldenherschikking kwam ik al snel tot een boekenherschikking.  Uw boek vond een plaats.
 
Met een hoge graad van nieuwsgierigheid begon ik aan uw boek.  Ook met een zekere mate van angst.  Want soms kan het gebeuren dat een in bijna alle kranten geprezen boek toch nog tegenvalt.  Dat het boek de voorgespiegelde belofte op intens leesplezier toch niet inlost.  Ik heb het al mogen ervaren.  Ik weet dus dat het kan gebeuren.  Maar dat scenario wenste ik u en uw pennenvrucht niet toe.  Uiteraard niet.  Ik ben een aimabel man.
 
In uw boek las ik een aanklacht tegen het allesoverheersende cynisme.  Jawel, wij zouden kunnen gaan denken dat de wereld om zeep is.  Een snel doorbladeren van de krant zou ons tot dat besluit kunnen brengen.  Wij hebben er een boeltje van gemaakt.  Een rommeltje.  Vol wanhoop zouden wij achterover kunnen leunen.  Omdat het toch niet helpt.  Omdat niks helpt.  Wij zouden onze armen de hoogte kunnen insteken.  Als teken van opgave.  Dat zouden wij kunnen doen.  Maar dat is niet wat Alphonse doet.  Het hoofdpersonage uit uw boek.  Hij ageert.  Steekt de handen uit de mouwen.  Bij de pakken blijven zitten is geen optie.  Hij doet niet zoals de beste stuurlui.  Hij staat niet aan wal.  Geen cynisme voor Alphonse.  Wel activisme.  Via allerlei tussenkomsten, al dan niet toevallig, tracht hij verlichting te brengen.  Redding.
 
Meer nog dan verlichting en/of redding brengt Alphonse hoop.  Omdat hij zijn belangrijkste kwaliteit ter beschikking stelt van mensen.  Die belangrijkste kwaliteit is luisteren.  Is praten.  Het lijkt wel alsof Alphonse een missie heeft.  Dat hij zichzelf als taak heeft gesteld het gesloten karakter van de Vlaming te slopen.  De Vlaming is een binnenvreter.  Dat weten wij.  Wij lopen niet graag te koop met onze gevoelens.  Mogelijke problemen houden wij liever voor onszelf.  Het wordt als een nederlaag ervaren als wij te rade gaan bij vrienden voor hulp.  Nog erger wordt het als wij professionele hulp wensen in te schakelen.  Dan zijn wij volledig mislukt.  Zo voelt het.  Op de één of andere manier slaagt Alphonse er in die schroom te slopen.  Hij slaagt er in doorheen het harnas van de Vlaming te prikken.  Spontaan leggen toevallige passanten of klanten hun problemen aan Alphonse voor.  Hij loopt niet weg.  Integendeel.  Hij neemt zijn tijd.  Hij lijkt het perfecte klankbord te zijn.  Niet enkel luistert hij.  Heel af en toe geeft hij aanwijzingen.  Kleine tips, die tot een oplossing moeten of kunnen leiden.
 
Uw boek baadt in een bijbelse sfeer.  Heel even zouden wij kunnen gaan denken dat Alphonse de Heiland is.  De langverwachte Messias.  Maar die gedachte weet u te counteren.  Want ondanks de zelfverzekerdheid, die hij etaleert tegenover zijn omgeving, is hij best wel een twijfelaar.  Door zijn eigen hoofd razen grote en kleine twijfels.  Over zijn professionele carrière.  Wel of niet een muziekbandje beginnen.  Over een mogelijke verhuizing.  Wel of niet naar Brussel.  Dat alles zijn de kleinere dingen.  De kleinere twijfels.  De liefde en zijn relatie zijn de grotere twijfels.  Onzeker is hij over de richting, die hij uit wil met zijn relatie.  Die uitgeschreven twijfels plaatsen Alphonse met beide voetjes op de grond.  Het maakt hem menselijk.  Het veegt de status van Redder uit.  Alhoewel, aan het eind ga ik dan weer twijfelen.  Aan het eind ga ik dan toch weer denken dat u met Dertig dagen een moderne versie bracht van het leven van Jezus Christus.  Ik vermoed een update te lezen van dat oeroude verhaal.  Maar ik kan het verkeerd hebben.  U ziet, ook ik heb mijn twijfels.
 
Ik heb uw boek gelezen.  Met mondjesmaat.  Schoonheid moet men tot zich nemen in kleine hapjes.  In kleine porties.  Schoonheid vraagt om matiging.  Dat weet ik.  Dat doe ik.  In alle dingen.  Ook in het lezen.  Om die reden heb ik regelmatig uw boek dichtgeklapt.  Ondanks die aandrang verder te blijven lezen.  Toch deed ik het niet.  Gehoorzaam aan mijn voornemen schoonheid zachtjes te savoureren, legde ik het boek aan de kant.  Om terug te grijpen naar het boek als ik de nood voelde mij onder te dompelen in dat heerlijke wereldje van Alphonse.  Als ik mij opnieuw wilde laten vollopen met dat literaire medicament.  Een medicament tegen cynisme.  Tegen wanhoop.  Tegen donkerte.
 
De thematiek van het boek doet een zwaarte vermoeden.  Maar die vermoede zwaarte weet u te temperen door uw humor.  Doorheen uw boek sluimert een lichte, humoristische toets.  Dat maakt alles draaglijk.  Dat plaatst alles in het juiste evenwicht.  Want dat is wat een boek nodig heeft, een juiste balans.  Uw boek heeft dat.  Maar niet enkel dat.  Uw boek heeft zo veel meer.  Zo veel meer dingen, die mij doen besluiten dat uw boek een pareltje is.
 
Ik heb mijn belofte voorlopig geen boeken meer te kopen gebroken.  Dat ik net met uw boek die belofte heb gebroken, laat mij niet achter met een wrang gevoel.  Integendeel.  Ik ben blij dat het net met uw boek was.  Want nu weet ik dat ik in mijn boekenkast een vijfsterrenboek heb steken.  Een vijfsterrenboek, dat ik met plezier zal aanbevelen.
 
Beste Annelies, ik dank u voor een sprankelende leeservaring.
 
Met vriendelijke groeten.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen