vrijdag 3 juli 2015

Als ik Griek was, stemde ik neen. Oxi!

Als ik Griek was, stemde ik neen.
 
Te lang in de zon gelopen.  Dat zou u kunnen denken als ik luidop opper dat ook in het Griekse referendum neen zou stemmen.  Gesteld dat ik een Griek was.  Te weinig water gedronken.  Te veel alcohol gedronken.  Ook dat zou een verklaring kunnen zijn voor de wartaal die ik spreek.
 
Toch moet ik u zeggen dat ik klaar en helder denk.  Uit de zon.  Weg van de alcohol.  Achter de gordijnen en voor mijn scherm zit ik deze boodschap te tikken.
 
 
Een nee-stem zou ons naar de chaos leiden.  Dat zeggen de Europese leiders in koor.  Maar hoe noemen zij dan het schouwspel, dat wij vandaag en de vorige maanden mogen en mochten aanschouwen? Juist dat schouwspel durf ik een warboel te noemen.  Een chaos.  Daartoe gebracht enkel en alleen door halsstarrigheid en koppigheid.  Daartoe gebracht door Europese leiders, die niet zoeken naar een politieke oplossing maar enkel spreken en onderhandelen vanuit hun hoedanigheid van schuldeiser.
 
Een nee-stem zou ons naar de chaos leiden.  Dat zeggen de Europese leiders.  Maar hebben zij enig idee hoe de toestand in Griekenland werkelijk is.  Ik denk het niet.  Daar hebben zij geen flauw benul van.  Het lijkt hen ook helemaal niet te deren.  Het lijkt alsof zij ongevoelig zijn en blijven voor de humanitaire crisis, die Griekenland momenteel in zijn greep heeft.  Een humanitaire crisis? Zijn dat geen te zware woorden.  Ik meen het niet.  Die woorden nam de Internationale Arbeidsorganisatie in de mond.  Zij lazen de onthutsende cijfers.  Zij zagen een drastische toename van de werkloosheid, de armoede en zelfmoordcijfers.
 
 
Ik zou neen stemmen.  Een proteststem, dat zou het zijn.  Een proteststem tegen een Europa, dat het idee van een verenigd Europa al lange tijd geleden lijkt opgegeven te hebben.  Tegen een Europa, dat nog altijd niet haar sociale gelaat durft te tonen.  Dat haar sociale gelaat nog nooit heeft getoond.  Dat zien wij niet enkel in de aanpak van het vluchtelingenvraagstuk.  Dat zien wij ook in de aanpak van de Griekse schuldencrisis.
 
 
Ik zou neen stemmen.  Niet omdat ik tegen Europa ben.  Wel omdat ik tegen een Europa ben zoals het zich vandaag presenteert.  Met mijn proteststem zou ik Europa wakker willen schudden.  Zou ik de Europese regeringsleiders wakker willen schudden.  Vandaag zie ik dat de Verenigde Staten van Europa verder weg zijn dan ooit.  Elke premier of president veegt voor eigen deur.  Veegt het vuil voor de deur van een ander.  Enige sprake van samenwerking is er helemaal niet meer.  In geen enkel dossier.  Europa lijkt ziek te zijn.  Misschien kan een meerderheid van nee-stemmers als schoktherapie enig succes hebben.  Ik weet het niet.  Ik kan het enkel hopen.  Zolang wij kunnen hopen, lijkt een oplossing mogelijk.  Pas als wij die hoop opgeven, is het voorbij.
 
De voorbije dagen las ik een aantal interessante artikelen.  Artikelen over de Griekse schuldencrisis.  Artikelen die toch wel een andere stem laten horen.  Die een ander licht werpen op de zaak.  Ik wil u die artikels niet onthouden:
Ik wens u veel leesplezier.  Veel inspiratie.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen