vrijdag 27 maart 2015

Liefde voor Muziek, gezien op VTM. Brief aan Kate, Slongs, Christoff, Guy, Stan en Tom.

Beste Kate,
Beste Slongs,
Beste Christoff,
Beste Guy,
Beste Stan,
Beste Tom,
 
Aan de vraag of wij het programma zouden opnemen, ging heel wat discussie vooraf.  Discussie? Jawel, ik had gemengde gevoelens omtrent het programma.  Te licht, zo zou ik het omschrijven.  Zo waren de verwachtingen.  Ik moet bekennen, soms kan het gebeuren dat ik mij laat leiden door vooroordelen.  Zoals ik nu deed.  Over de gegrondheid van die vooroordelen, hoef ik niet te discussiëren.  Die zijn ongegrond.  Daarom juist zijn het vooroordelen.  Kennis om tot een vooroordeel te komen, hoeft niet.  Dat maakt het dan ook gemakkelijk.  Bijzonder gemakkelijk.  Te licht, dat waren dus mijn verwachtingen.  Daarom zou ik geen volger worden van het programma.
 
Behalve de lichtheid van het programma was er nog een andere reden.  Wij volgen al te veel programma’s.  Televisiestress moet vermeden worden.  Schiften is de boodschap.  Die drang tot schiften zou ook dit nieuwe programma wegfilteren.  Onze digicorder barst uit zijn voegen.  Bijna kunnen wij niet meer volgen.  Al te veel programma’s worden opgenomen.  Al te veel programma’s moeten nog bekeken worden.  Nieuwe programma’s worden daarom vooraf gewogen.  Door een vooringenomen jury.  Dat meldde ik u reeds.  Het rapport van de jury adviseerde negatief.  Onze digicorder zou niet belast worden met de afleveringen van Liefde voor Muziek.  Alweer, ik zou geen volger worden van het programma.
 
Ondanks het voorgaande lieten wij ons toch verleiden tot het kijken naar de eerste aflevering.  Nieuwsgierigheid kan een mens al eens doen terugkomen op een genomen beslissing.  Dat is helemaal niet erg.  Beslissingen kunnen en mogen heroverwogen worden.  Enige zin voor flexibiliteit kan soms een zegen zijn.
 
Gisteren hebben wij gekeken.  In uitgesteld relais.  Wij zagen u op de luchthaven van Zaventem.  Wij zagen u arriveren in Zuid-Spanje.  In een landhuis.  Wij zagen plagerijen.  Kleine jongens.  Kleine meisjes.  In mijn zeteltje dacht ik aan vroegere KSA-kampen.  Die sfeer zag ik.  Die sfeer voelde ik.  Allemaal samen op avontuur.  Het ongekende smeedde een band.  Een band tussen zes artiesten van toch wel diverse pluimage.  Onbekenden werden bekenden.  Leken vrienden te worden.  Nog niet onmiddellijk, smeden van vriendschappen is een zwaar karwei.  Wel merkte ik enkele aanzetten.  De kiem was gelegd.
 
Zes nieuwe vrienden.  Samen op reis.  Met een missie.  Er zou gezongen worden.  Liedjes van elkaar.  In een nieuw jasje gestoken.  Elk vanuit zijn eigen invalshoek brengt een eigen interpretatie.  Best wel een leuk experiment.  Want het toont wat muziek eigenlijk doet.  Muziek verenigt.  Brengt mensen bij elkaar.  Het sloopt grenzen.  Menselijke grenzen.  Muzikale grenzen.  Elk kijkt naar de ander.  Zonder te oordelen.  Met hoge verwachtingen.  Elk spreekt elkaar moed in.  Want, jawel, de angst zit er in.  De angst om af te gaan.  Om niet goed bevonden te worden.  Door anderen.  Door collega’s.  Die angst lijkt helemaal niet nodig.  Na de performance vallen de nieuwe vrienden elkaar in de armen.  Er wordt geschouderklopt.  Er wordt gecomplimenteerd.  Niet één woord van kritiek.  Enkel lovende woorden.  Voor de durf en het lef.  Voor de eigengereide keuze.
 
Elkeen heb ik aan het werk gezien.  Tom Helsen.  Kate Ryan.  Christoff.  Guy Swinnen.  Slongs Dievanongs.  Eén liedje brachten zij.  Elk slechts één liedje.  Elk bracht een ode aan het oeuvre van Stan Van Samang.  Hij was de centrale gast.  Hij was het feestvarken.  Net als hem was ik ontroerd.  Telkens weer.  Bij elke cover.  Geen enkele uitzondering.  Dit was mooi.  Dit was hartverwarmend.  Het respect voor het werk van een collega-zanger.  Met zichtbare inspanning werd het beste van zichzelf gegeven.  Niet om zelf te scoren.  Wel om het nummer opnieuw te laten schitteren.  In een ander licht.  In een ander jasje.
 
Volgende aflevering reis ik opnieuw naar Zuid-Spanje.  Weg zijn mijn vooroordelen.  Ik heb die eerste aflevering gezien.  Nu weet ik het.  Dit programma is ontroerend mooi.  Ontroerend eerlijk.  Een programma over vriendschap en muziek, dat kan niet verkeerd gaan.  Dat kan nooit verkeerd gaan.  Samen eten, samen drinken, samen zingen.  In een heerlijk, zonnig decor.  Op vakantie. Wat moet of kan het leven nog meer zijn?
 
Ik kijk.  Ik ben fan.
 
Met vriendelijke groeten.
 
Links:
 
 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen