vrijdag 17 oktober 2014

Over Grenzen - 40 jaar Nits. Brief aan Henk, Rob en Robert Jan.

Beste Henk,
Beste Rob,
Beste Robert Jan,
 
Deze week zag ik de documentaire Over Grenzen – 40 jaar Nits.  Terwijl ik keek moest ik denken aan mijn grote broer.  U kent mijn grote broer niet.  Daarvan ben ik meer dan overtuigd.  Heel waarschijnlijk moet u daarom de neiging onderdrukken deze brief aan de kant te schuiven.  Want waarover gaat dit? Op welke manier zijn jullie betrokken partij in dit verhaal? Ik wil jullie nog even geduld vragen.  Via een omweg kom ik tot datgene waartoe ik wil komen.  De rechte weg is niet altijd de meest interessante weg.  Toch niet in verhalen.  Toch niet in brieven.  Een ommetje kan in die gevallen best leuk zijn.
 
Mijn grote broer.  Eeuwige dank ben ik hem verschuldigd.  Bijna zou ik zeggen dat hij mij gered heeft.  Niet letterlijk.  Ik was een brave jongen.  Ik week niet af van het rechte pad.  Ik liet mij niet verleiden tot illegale verlokkingen.  Op die manier hoefde hij mij niet te redden.  Hoe dan wel? Moet iemand nog op een andere manier gered worden? Ik denk het wel.  Laat mij u vertellen dat mijn grote broer mij muzikaal redde.  In het muzikale landschap kunnen honderden wegen bewandeld worden.  Zonder een goede gids kan men al snel verdwalen.  Men kan de verkeerde afslag nemen en afstevenen op de wansmaak.  Het kan gebeuren.  Dat gevaar dreigt.  Mijn broer heeft mij daarvoor behoed.  Hij was mijn gids.
 
Hij bracht mij tot Echo and the Bunnymen.  Tot U2 en Simple Minds.  Hij bracht mij tot Joy Division en Au Pairs.  Tot The Cure en The Smiths.  Tot The Undertones en Altered Images.  Hij bracht mij tot Fad Gadget en Fischer Z.  Tot R.E.M. en The Comsat Angels.  Hij bracht mij tot The Chameleons en Icehouse.  Tot Big Country en The Sound.  Nu lijken de meeste van die namen een evidentie maar toen, in het begin van de jaren tachtig, moesten die namen nog ontdekt worden.  Mijn broer deed die ontdekkingen.  Hij bracht platen van die vele groepen naar zijn kamer.  Die slaapkamer werd een schatkamer.  Een schatkamer van opgeslagen muziek.  Telkens hij een nieuwe plaat had gekocht, riep hij mij naar zijn kamer.  Ik werd ontboden.  Op audiëntie.  Op zijn slaapkamer liet hij mij zijn nieuwe ontdekkingen horen.  Ik luisterde.  Ik liet mijn broer de nieuwste weetjes rond die ene groep vertellen.
 
Meerdere malen ben ik bij afwezigheid van mijn broer zijn slaapkamer binnengedrongen.  Zonder zijn medeweten en goedkeuring nam ik op zijn kamer cassettes op.  Ik gebruikte zijn muziekinstallatie.  Met de grootste voorzichtigheid.  Met de grootste omzichtigheid.  Compilaties maakte ik van de goede smaak.  Van de nieuwe smaak.  Om dan op mijn kamer af te spelen.  Honderden keren.  Duizenden keren.
 
Mijn grote broer was mijn gids.  Mijn leermeester.  Maar heel af en toe ging ik ook op zoek.  Op ontdekkingstocht.  In de Wetterse discotheek.  Daarmee bedoel ik dan niet de plaatselijke danszaal.  Neen, een discotheek is net hetzelfde als een bibliotheek.  Met dat ene verschil dat in een discotheek platen worden uitgeleend.  Ik was lid.  Een actief lid.  Bijna wekelijks ging ik op zoek naar muzikale schatten.  Om mijn leermeester te verrassen.  Om hem te bewijzen dat ik een goede leerjongen was.  Om hem te tonen dat ook ik kon ontdekken.  
 
Eén van mijn eigen ontdekkingen, waar ik toen bijzonder trots op was, was New Flat van The Nits.  Waarom ik die ene plaat meebracht naar huis? Ik weet het niet.  De groepsnaam was mij totaal onbekend.  Misschien werd ik wel aangetrokken door die eenvoudige hoes.  Een azuurblauwe hoes met witte letters.  Eenvoud kan verlokkelijk zijn.  Eenvoud kan nieuwsgierigheid aanwakkeren.  Toch bij mij.
 
Meerdere keren heb ik die plaat meegebracht naar huis.  Uitlenen.  Terugbrengen.  Uitlenen.  Terugbrengen.  Ontelbare keren heb ik dat gedaan.  Nieuwe muziek, dat was mijn gevoel.  Nog nooit eerder gehoord.  Beetje eigenzinnig.  Een uniek en eigen geluid.  Grappig ook, beetje clownesk.  Maar bovenal, prachtig!
 
New Flat was mijn eerste kennismaking met The Nits.  Ik bleef de groep volgen.  Voornamelijk via de vele radiohits.  Nescio, In the Dutch Mountains, JOS Days, The Dream, The Train, Soap Bubble Box, … Dan was het plots gedaan.  Het was over.  Voorbij en gedaan.  Ik was jullie kwijt.  Ik had een andere afslag genomen.  Kwam op een weg uit waarop The Nits niet meer reden.  Wij kwamen elkaar niet meer tegen.  Niet op de radio.  Niet in de dicotheek.  Andere, nieuwere ontdekkingen kwamen in de plaats.  Nieuwere ontdekkingen drukten Nits naar de achtergrond.  In de vergetelheid.
 
Tot deze week.  Tot ik die documentaire zag.  Uit de achtergrond trad opnieuw die groep naar voor.  Die groep, waarvan ik ooit die ene plaat had ontdekt.  Die groep, waarvan die ene plaat mij zoveel plezier had geschonken.  Terwijl ik naar die documentaire keek, werd ik opnieuw nieuwsgierig.  Nieuwsgierig naar die vele muziekjes.  Na het uitkijken ben ik in mijn platencollectie gesprongen.  Ik heb NitsHits opgegraven.  Ik heb die onmiddellijk in de cd-lade geschoven.  Ik heb geluisterd.  Ik heb begrepen.  Begrepen waarom ik die groep ooit heb gevolgd.  Omdat die groep verdomd goed was.  Verdomd goed is.  Daarom.  Enkel en alleen daarom.
 
Via deze brief wil ik jullie nog heel kort even bedanken.  Voor dat niet te beschrijven gevoel.  Dat fantastische gevoel te beseffen een vernieuwende en steengoede band te hebben gevonden.  Dat gebeurt niet vaak.  Heel zelden gebeurt het zelfs.  Maar met New Flat had ik dat gevoel.  Daarvoor wil ik u nog even danken.
 
Met vriendelijke groeten.

Link:
Het Uur van de Wolf – Over grenzen – 40 jaar Nits.


 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen