maandag 2 juni 2014

Regeringsvorming, een heikele klus. Brief aan Bart De Wever.

Beste Bart,
 
U bent de grootste.  Daar hoeven wij niet flauw over te doen.  De cijfers zijn wat zij zijn.  Eén op drie Vlamingen meent dat uw partij de door u beloofde verandering kan bewerkstelligen.  Over die beloofde verandering wil ik het niet meer hebben.  Daarover schreef ik al meermaals (*).  Herhaling dienen wij te vermijden.  Dat gaat vervelen.  Verveling hoort niet in een brief.  Een ander onderwerp wil ik in deze brief aansnijden.  
 
Als grootste partij krijgt u de grootste verantwoordelijkheid.  Grootheid moet in verhouding staan.  U krijgt de verantwoordelijkheid een Vlaamse regering te vormen.  Maar niet enkel dat hoeft u te doen.  Bovenop die taak krijgt u ook nog eens de opdracht een federale regering te vormen.  Voor een gewoon mens zou dit al snel te veel kunnen worden.  Maar u wijkt niet.  U staat model voor de hardwerkende Vlaming.  Dan mag het al eens wat harder gaan.  U aanvaardt beide functies.
 
Het aanvaarden van beide functies doet uw beste vriend Bart Maddens in een interview suggereren dat in uw grote overwinning ook reeds het verlies ingebakken zit.  Zo voorbarig wil ik niet zijn.  Toch wil ik uw sympathisanten op een aantal moeilijkheden wijzen.  Moeilijkheden, die het niet evident maken dat u zal slagen in uw opdracht.  Verkeerdelijk veronderstellen zij dat de overwinning tevens inhoudt dat u het ambt van premier en van minister-president aan één van uw volgelingen zal mogen toewijzen.  Verkeerdelijk gaan zij er van uit dat uw overwinning betekent dat uw partij de sturende motor zal worden van de Vlaamse én de federale regering.  Dat deze cijfermatige logica geen evidentie is in de politiek lijkt uw sympathisanten heel even te ontgaan.  Zich verdiepen in de politieke geschiedenis van ons landje zou nochtans een zekere ontnuchtering en een grotere realiteitszin kunnen teweegbrengen bij uw kiezers.  Het politieke spel kent onverwachte wendingen.  Het politieke spel laat de winnaar heel soms ook de verliezer zijn.
 
Eerst en vooral wil ik even stilstaan bij het electorale fatsoen, waarom u vraagt.  Dat is een terechte vraag.  Fatsoen hoort.  Zelfs in de politiek.  Toch frons ik mijn wenkbrauwen als ik u hoor vertellen dat u de Waalse PS aan de kant wil schuiven.  Uw bevoorrechte gesprekspartners in Wallonië zijn MR en CDH.  Nochtans is PS de grootste partij.  Wat met het electorale fatsoen in Wallonië? Daarmee lijkt u blijkbaar minder problemen te hebben.  Een consequente houding zou u evenwel in de armen drijven van de door u verfoeide partij.  Daarmee zou u een eerste verkiezingsbelofte breken.  Dat valt moeilijk.  Daarom eventjes geen politiek fatsoen in Wallonië.  Maar dan hoeft het ook niet in Vlaanderen.  Dat lijkt mij eerlijk.  Dat lijkt mij consequent.
 
Vóór de verkiezingen had u de perfecte strategie uitgewerkt.  U wou zo snel mogelijk een Vlaamse regering vormen om dan de onderhandelingen te voeren over een federale regering.  Dat leek u de beste manier om enige druk te kunnen zetten op de federale regeringsvorming.  Die strategie vroeg om één noodzakelijke voorwaarde.  Uw partij moest incontournable worden.  Na de verkiezingen bleek dat aan die voorwaarde niet helemaal werd voldaan.  Uw partij zoog het Vlaams Belang en LDD leeg maar de regerende partijen werden niet afgestraft voor het gevoerde beleid.  Uw weerzin voor het door u gewraakte PS-model werd blijkbaar niet gedeeld.  De regerende partijen trappelden ter plaatse of boekten zelfs lichte winst.  Meer nog, aan Vlaamse kant hadden de regerende partijen plots een meerderheid.  Dit eerdere schoonheidsfoutje in de regeringsconstructie werd hiermee uitgevaagd.  Constructies, waarbij uw partij aan de kant bleef, werden plots een mogelijkheid.
 
Zoals ik al zei, in winst kan heel soms het verlies ingebakken zitten.  Want dat ene kleine lichtpuntje deden andere partijen beweren dat ook zij de winnaar van de verkiezingen waren.  Niet een zo grote winnaar als uw partij maar al bij al toch een winnaar.  U kan discussiëren over die claim maar die claim maakte de andere partijen zelfzekerder.  De gevreesde leegloop en/of afstraffing was er niet gekomen.  Uw partij bleek te vissen in een ander vijvertje.  Dat andere partijen plots voorwaarden zouden stellen, had u in uw vooraf uitgetekende strategie niet voorzien.
 
Die zelfzekerheid bij de andere partijen deden uw strategie een andere wending nemen.  Die andere partijen vroegen om beide regeringsonderhandelingen gelijktijdig te laten verlopen.  Zij bleken voorstander te zijn van een afspiegelingscollege.  Die wens mag u niet verbazen.  Voor de zesde staatshervorming dienen nog een hele reeks samenwerkingsakkoorden onderhandeld te worden.  Die onderhandelingen zullen vlotter verlopen indien dezelfde partijen aan zet zijn in zowel de Vlaamse als de federale regering.  Zij menen dat een afspiegelingscollege de kans op obstructie tot nul zal herleiden.  Dat een dergelijk college een goede afloop van die zesde staatshervorming zal waarborgen.  Indien u in een federale regering meestapt, zal u die staatshervorming moeten slikken.  Want op dit vlak zullen begrijpelijk garanties gevraagd en geëist worden.  Dat lijkt een conditio sine qua non te zijn.  U zal hiermee een staatshervorming helpen realiseren, waartegen uw partij hevig fulmineerde.  Regeringsdeelname lijkt daarom geen evidentie voor uw partij.
 
Maar ook de vorming van een Vlaamse regering belooft geen ‘walk in the park’ te worden.  Uw aanval op het binnen de Vlaamse regering onderhandelde akkoord over de onderwijshervorming heeft wonden geslagen.  Er wordt getwijfeld aan uw loyaliteit.  In verkiezingsmodus afstand nemen van een ook door uw partij onderhandeld akkoord, het is niet fraai.  Neen, het is niet fatsoenlijk.  Wie weet stellen partijen als voorwaarde tot regeringsdeelname dat het door u gecontesteerde onderwijsakkoord ook effectief zal uitgevoerd worden.  Een gemaakte verkiezingsbelofte zou hiermee teniet gedaan worden.
 
U ziet, regeringsdeelname van uw partij lijkt om bovenstaande redenen niet onmiddellijk een evidentie.  Er zal moeten onderhandeld worden.  Zwaar onderhandeld.  Compromissen zullen onvermijdelijk zijn.  Uw bereidheid tot het maken van dergelijke compromissen zal beslissen over een mogelijke regeringsdeelname.  Indien u beslist aan de kant te blijven staan of indien u aan de kant geschoven wordt, zullen andere partijen het overnemen.  Dat is eigen aan het politieke en democratische spel.  U bent aan zet.  U bepaalt de volgende zetten.  U zal de hoogte van de lat bepalen, waaronder u moet.  Indien u faalt, zal u de oorzaak van dat falen in eigen rangen moeten zoeken.  Met het vingertje wijzen naar andere partijen zal deze maal niet meer lukken.  Dat doen kleine kindjes.  U bent als partij te groot en te volwassen om de schuld af te schuiven.
 
Tot slot wil ik mij via u nog heel even richten tot de organisatoren van de Verkiezingsmars op Brussel.  Zij plannen op één augustus een mars op Brussel.  Omdat zij menen dat uw partij in de federale regering moet.  Onder die slogan trekken zij naar Brussel.  Met de organisatie van die mars lijken zij te twijfelen aan uw capaciteiten als informateur.  Zij lijken niet te geloven in uw welslagen als informateur.  Dat doe ik wel.  In voorgaande geef ik enkel de moeilijkheden en de gevaren aan.  Moeilijkheden en gevaren, die het mogelijk maken dat u toch aan de kant blijft.  Ondanks het feit dat één op de drie Vlamingen voor uw partij hebben gekozen.  Want heel misschien komen partijen aan zet, waar twee op de drie Vlamingen voor gestemd hebben.  Dat alternatieve scenario is geen aanslag op de democratie.  Dat scenario is een gevolg van de democratie.

Met vriendelijke groeten.

(*) Links:
N-VA en de kracht van verandering? Ik dacht het niet.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen