maandag 30 juni 2014

Politici, maak er werk van. Unizo, ga aan de kant.

Unizo stelt zijn veto tegen een verderzetting van de huidige tripartite coalitie.  De organisatie dreigt met het stopzetten van geplande investeringen en aanwervingen.  Wat een arrogantie.  Ik kan hen nochtans enigszins volgen.  Tot op een zeker niveau.  Jawel, ook ik heb het moeilijk met het schouwspel, dat wij alweer mogen aanschouwen.  Een schouwspel van een bedenkelijk niveau.  Wij wisten vooraf dat het moeilijk zou worden.  Het vormen van een regering zou niet op een drafje afgehaspeld worden.  Dat wisten wij.  Wij hadden ons lesje geleerd tijdens de vorige regeringsformatie.  Maar tegelijk hoopten wij dat ook onze politici hun lesje hadden geleerd.  Vergeefse hoop, zo lijkt het nu.  Want alweer dreigen dezelfde spelletjes gespeeld te worden.  Spelletjes, waarbij egotripperij en wantrouwen een al te grote hoofdrol opeisen.  Eerst moeten die spelletjes gespeeld worden, pas dan kunnen de onderhandelingen beginnen.  De ernst van de situatie lijken onze politici niet te vatten.
 
Ik erger mij aan die dreigende herhaling van een regeringscrisis.  Net als Unizo.  In hun ergernis gaat Unizo evenwel één stapje verder.  De organisatie stelt exclusieven, stelt voorwaarden.  Dat is nochtans haar taak niet.  De organisatie werd door informateur Michel uitgenodigd aan de onderhandelingstafel.  De werkgeversorganisaties mochten aan die tafel hun standpunten en verlangens voorleggen.  Hiermee heb ik geen enkel probleem.  Verder kan en mag het niet gaan.  Zij kunnen niet bepalen welke regering wij uiteindelijk zullen krijgen.  Een voorkeur uitspreken mag.  Ook ik heb zo mijn voorkeur.  Maar aan die voorkeur zware dreigementen koppelen is niet netjes.  Is zelfs onbetamelijk.  
 
Unizo heeft geen mandaat gekregen van de kiezer.  Regeringsvorming is geen taak, die haar werd toegewezen.  Die organisatie is een toeschouwer.  Geen medespeler.  Net als ik.  Zij kan zich ergeren aan het trage verloop.  Aan die processie van Echternach.  Net als ik.  Zij kan een bepaalde coalitie vrezen of verafschuwen.  Net als ik.  Maar verder gaat het niet.  Die organisatie vertegenwoordigt middenstanders en ondernemers.  So what?  Dat is alles.  Meer niet.  Geloven dat die vertegenwoordiging aan de organisatie medezeggenschap verleent, getuigt van hybris.  Neen, die organisatie heeft geen vinger in de pap bij het bepalen van een aanvaardbare coalitie.
 
Politieke partijen worden geacht akkoorden te maken.  Zij hoeven geen vriendjes te worden.  Het zou mooi zijn maar het is geen noodzakelijkheid.  Vóór de verkiezingen werd harde taal gesproken.  Er werden diepe wonden geslagen.  Dit lijkt bijna een noodzakelijkheid in het verkiezingsdebat.  Partijen moeten met de spieren rollen.  Als blijk van hun onverzettelijkheid.  Partijen menen dat zij dit verschuldigd zijn aan hun potentiële kiezers.  It’s all part of the game, zo kunnen wij het samenvatten.  Na de verkiezingen moeten die politieke gladiatoren evenwel vervellen tot nette staatsmannen.  Tot mannen, die zich bewust zijn van hun taak.  Na de verkiezingen moeten zij hun trots inslikken en niet meer achterom zien.  Enkel de toekomst telt.  Een toekomst, die zij vorm dienen te geven.  Daarvoor hebben wij hen afgevaardigd.  Verongelijkt in het verliezershoekje kruipen of zitten kniezen over een mogelijk gebrek aan vertrouwen is een houding, die niet kan verdedigd worden.
 
Maak een regering.  Snel.  Op basis van partijpolitieke programma’s.  Niet op basis van persoonlijke voorkeur of persoonlijke afkeer.  In dat creatieproces zal u moeten geven en nemen.  Dat is eigen aan een compromis.  Ons land is hierin een internationaal begrip geworden.  Dat weet u.  Zelfs de grootste winnaar zal moeten toestaan dat verliezers punten scoren.  Dat verzacht het helingsproces.  Maak een regering en laat u daarbij niet afdreigen.  Zelfs niet door Unizo.  
 
Maak een regering.  Zodat wij weten tot wie wij onze nood moeten klagen.  Zodat wij weten op wie wij onze pijlen moeten richten.  Maak een regering en toon ons dat wij het verkeerd hebben als wij menen dat met Jean-Luc Dehaene de laatste staatsman begraven werd.  Want dat wil ik niet geloven.  Voorlopig geef ik u het voordeel van de twijfel.  Maar niet voor lang.
 
Vooruit, aan het werk.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen