vrijdag 4 april 2014

Mooie liedjes: The Scene - Thé Lau.

Voor Paulus is het gemakkelijk te achterhalen.  Wij hoeven daarvoor simpelweg de Handelingen van de Apostelen na te lezen.  Daarin staat het klaar en duidelijk.  Zwart op wit.  In die Handelingen kunnen wij lezen dat Paulus op weg naar Damascus het Licht zag.  Dat was zijn moment.
 
Moeilijker wordt het wanneer ik voor mijzelf tracht te bepalen wanneer ik het Licht zag.  Hierover vallen geen geschriften te raadplegen.  Ik moet op zoek diep in mij.  Het zou een moeilijke zoektocht kunnen worden.  Maar dat wordt het niet.  Want ik weet het.  Het Heilig Vormsel, dat zou u kunnen denken.  Ik ben een vrome jongen.  Die vroomheid kent evenwel zijn grenzen.  Dus neen, niet het Heilig Vormsel.
 
Ik weet wanneer ik het Licht zag.  Dat moment kan ik zo bepalen.  Dat weet ik heel precies.  Windorock in Oosterzele, dat was mijn moment.  Op die rockweide zag ik het Licht.  Welke jaargang het was, dat weet ik niet meer.  Mijn geheugen laat mij heel soms in de steek.  Wel kan ik zeggen wie het was.  Wie het was die mij het Licht deed zien.  Dat was The Scene.  Op dat moment wist ik dat die band mijn groep zou worden.  Dat werd het ook.  Dat is het ook.  Nog steeds.  Tot op de dag vandaag.
 
The Scene werd de soundtrack bij mijn jeugd.  Ontelbare feesten, altijd weer die muziek.  Niet te tellen concerten, altijd weer die band.  Met het verdwijnen van de jeugd (jawel, zelfs ik word ouder) blijft die muziek overeind.  Want aan die muziek wordt dat ene element toegevoegd, herinneringen.  Die muziek voert mij terug.  Naar heerlijke tijden.  Naar wonderlijke tijden.  Naar tijden, waarin dromen nog niet werden ingeperkt door die nuchtere en al te vervelende zin voor realiteit.  Dat soort muziek is de mooiste muziek.  Zonder enige concurrentie.
 
Gisteren kreeg ik een harde schok te verwerken.  Mijn zus zond mij een persbericht door.  Het bericht waarin werd gemeld dat Thé Lau nog maximaal negen maanden te leven had.  Geveld door kanker.  Uitzaaiingen tot in de longen.  Niet meer te behandelen.  Ik was van de kaart.  Totaal van de kaart.  Ik kon wel nog functioneren.  Dat ging nog.  Maar in mijn hoofd was het behoorlijk bewolkt.  Doorheen die wolken zweefde dat akelige woord ‘afscheid’.  
 
Deze morgen luisterde ik naar ‘Open’, het beste album van The Scene.  Het beste? Laat mij mijzelf corrigeren.  Het beste van de vele beste.  Ik ben een fan.  U moet het mij vergeven.  Voor mij bestaat er dus geen minder goede.  Elk album op zich is de beste.  Maar in die reeks van albums heb ik toch mijn voorkeur.  Die voorkeur dreef mij vanmorgen naar ‘Open’.
 
Deze morgen stond ik opnieuw op die weide.  De rockweide van Oosterzele.  Ik stond te springen.  De vuist gebald in de lucht.  Ik stond mee te brullen.  Luidop.  Iedereen mocht het horen.  Dit is mijn muziek.  Jawel, dat dacht ik.  Dit is mijn groep.  Jawel, ook dat dacht ik.  Voor eeuwig en altijd.
 
De muziek ging uit.  Het is vrijdag.  Het is werkendag.  Ik ging op weg naar het werk.  Het kippenvel nog op mijn armen.  Het weinige haar nog rechtop.

Websites:
The Scene.
Thé Lau.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen