vrijdag 4 oktober 2013

Crystal frontier. De laatste kans.

Couleur Café.  Een festival dat urban music programmeert uit de hele wereld.  Zo staat het te lezen op de website.  Meerdere stijlen vinden hun weg naar de verschillende podia van dit festival.  R&B, hiphop, world, dubstep, afro, soul, reggae, ragga, dub, dancehall, reggaeton, latin, salsa, rock, electro, … Heel wat keuze.  Voor elk wat wils, zo lijkt het wel.  Iedereen heeft die ene reden om naar dit festival te gaan.  Maar sfeer en ambiance zijn steeds weer één van de redenen, die vermeld worden.  Dat, samen met de mogelijkheid tot wonderlijke, muzikale ontdekkingen.  Want het zijn niet enkel grote namen, die de podia bevolken.  Die zijn er ook maar heel wat minder bekende, muzikale goden zetten hun beste beentje voor en hengelen naar de goedkeuring van de festivalganger.
 
Elk jaar zeg ik te willen gaan.  Elk jaar komt het er niet van.  Vakantieplannen dwarsbomen mijn intentie.  Telkens weer ben ik op reis als op het Brusselse Tour & Taxis het startschot wordt gegeven van dit heerlijke festival.  In Brussel wordt dat ene weekend de wereld verzameld.  Dat ene weekend komt de wereld naar Brussel toe.  Die grote wereld wordt kleurrijk vertaald in de muziek, het eten en de festivalganger.  Dat alles gebeurt evenwel zonder mij.  Met pijn in het hart.  Ik blijf afwezig maar elk jaar troost ik mij met die ene gedachte.  Dat het er ooit wel eens zal van komen.
 
Ik ben er nog niet geweest.  Maar toch mocht ik even proeven van de ambiance.  AchtTV zond vorige week het concert uit van Calexico.  Die groep was één van de hoofdacts op Couleur Café 2013.  Het was niet het integrale concert.  Enkel de hoogtepunten werden uitgezonden.  Jammer want wat ik te zien kreeg, deed verlangen naar meer.  Veel meer.  Wat ik te zien kreeg, was pure klasse.  Ik kan het niet anders omschrijven.  Op dat podium stonden muzikanten, die ambiancevol spelplezier nog overtuigend deel vonden uitmaken van hun beroepseer.  Het kletterde op dat podium.  De enthousiaste samenwerking tussen de verschillende bandleden resulteerde in fonkelende, begeesterende muzikale vonken.  De blikken, die de bandleden met elkaar uitwisselden op dat podium, waren heerlijk om zien.  Zij amuseerden zich.  Dat zag ik.  Dat voelde ik.
 
Op zaterdag vijf oktober zendt AchtTV dit concert nog eens uit.  Ik kan het enkel aanbevelen.  U hoeft enkel te kijken.  Om 13.30 uur.  Even geen middagdutje.  In plaats hiervan kan u genieten van een prachtige, muzikale siësta.  Niet aarzelen, gewoon doen.  U hoeft zich geen zorgen te maken over een mogelijk schuldgevoel omdat u ’s middags languit voor de televisie hangt.  Dat hoeft echt niet.  Want luigewijs verrijkt u op nauwelijks één uurtje uw muzikale rijkdom.  Dat lijkt mij een mooi excuus voor een te vroeg begonnen ‘teevee-avond’.
 
En oh ja, bij de volgende passage van Calexico in ons Belgenlandje sta ik op de eerste rij.  Dat heb ik mij voorgenomen.  Tenzij ik op vakantie ben, natuurlijk.

Link:
Splitter - Calexico.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen