donderdag 5 september 2013

Een heldere analyse.

Af en toe valt er eens een nieuwsbrief in mijn mailbox.  Sommigen laat ik ongeopend en verdwijnen zonder te lezen in de prullenbak.  Anderen klik ik aan en doorloop ik snel even.  Bij nog andere nieuwsbrieven durf ik al eens een artikel meer van dichtbij te bestuderen.  Meer nog, ik durf dat gekozen artikel zelfs te lezen.  Van begin tot eind.  Omdat om onverklaarbare redenen mijn nieuwsgierigheid wordt gewekt.  Soms moet ik achteraf vaststellen dat de gecreëerde verwachting geenszins werd ingelost.  Maar heel soms kan het gebeuren dat een artikel een interessante invalshoek biedt op het maatschappelijke debat.  Dat laatste gebeurde heel recent nog.  Dat is wat gebeurde met het opiniestuk van Ico Maly, doctor in de cultuurwetenschappen.
 
Een opiniestuk.  Een pleidooi.  Goed opgebouwd.  Goed onderbouwd.  Dat is wat Ico Maly gedaan heeft.  Niet zomaar een verhaaltje, losjes uit de mouw geschud.  Neen, hij heeft nagedacht.  Hij heeft een visie.  Meer nog dan een visie is het een oproep.  Een oproep aan de politieke linkerzijde.  Om zich niet langer in een hoekje te laten drummen.  Om hun positie in het politieke debat te heroveren.  Want die positie lijken zij verloren te hebben.  Zij moeten terug de barricaden op.  Om van op die barricades de regisserende en leidende rol van de politiek op te eisen en uit te oefenen.
 
De toekomst van links.  Dat was de titel van het boeiende opiniestuk.  Ik heb het gelezen.  Meermaals heb ik instemmend geknikt.  Andere malen heb ik vraagtekens geplaatst.  Maar dat is wat een opiniestuk hoort te doen.  Een pleidooi hoort wakker te schudden.  Een pleidooi hoort argumenten aan te reiken.  Dat is wat dit opiniestuk doet.  Daarom wil ik het u niet onthouden.
 
Lees en oordeel.
 
Link:

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen